بازدید کنندۀ گرامی! از حضورتان در سایت هم اندیشی دینی تشکر می کنم.
متأسفانه به علت مشغلۀ کاری فرصت پاسخگویی به سؤلات را ندارم، لطف کنید فعلا سؤالی مطرح نفرمایید.

بسم الله الرحمن الرحیم 

 برگرفته از کتاب پیوند جوان با نماز ـ نوشته مدیر سایت


توفیق الهی سؤال:
 
مگر نه این است که توفیق ­های الهی نتیجۀ اعمال صالح و حُسن ارادۀ ما است؟ و مگر نه این است که ما با اراده و حُسن انتخاب، رفتارهای پسندیده انجام می ­دهیم؟ پس چرا باید اعمال خود را نادیده بگیریم و ویژگی­ های مثبت و عبادت­های خویش را از آن خود ندانیم، و آن ­ها را به خداوند نسبت دهیم؟!

جواب:

هر توفیقی که به دست می ­آوریم، به دلیل عقاید پاک و اعمال صالح ما است. و هر سلب توفیقی هم که متوجه ما می­شود، به دلیل نگرش ­های نادرست یا گناهانی است که مرتکب می ­شویم.

به عبارت دیگر، خدای حکیم که هیچ کاری را بدون حکمت انجام نمی­ دهد، اگر به کسی توفیق می­دهد، به دلیل شایستگی خود او است، و اگر از کسی سلب توفیق می­ کند، به جهت ناشایستگی او است. پس تا اینجا معلوم شد که توفیق­ های الهی، نتیجۀ اعمال شایستۀ ما است.

نکتۀ بعدی این است که پاداش الهی در میزان ­سنجی با اعمال ناچیز ما، به هیچ وجه قابل مقایسه نمی­ باشد. فرض بفرمایید به کسی «هزار تومان» هدیه می ­دهیم و او هم به رسم تشکر و قدردانی، «یک میلیون تومان» به ما می­دهد. درست است که در این فرض، علت دریافت «یک میلیون تومان»، هدیۀ «هزار تومانی» ما است، اما این پاداش آن ­قدر بزرگ و چشمگیر است که مستحق دانستن خود، خارج از رسم ادب می­باشد. به همین دلیل با دیدن آن پاداش، هدیۀ خود را به کلی از یاد می­ بریم، و آن پاداش را لطفی می­ب ینیم که هرگز استحقاق گرفتن آن را نداشته و نداریم.

توفیق الهیدرست است که با حُسن اختیار خود، نماز می­خوانیم. درست است که با حُسن اختیار خود، راه بندگی خدا را انتخاب می­کنیم؛ اما هدایت ویژۀ خداوند در حق مؤمن، آن ­قدر وسیع است که در مقام ادب، جایی برای حُسن اختیار خود ندیده و هم ­نوا با اهل بهشت می ­گوییم: )الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذی هَدانا لِهذا وَ ما کُنَّا لِنَهْتَدِیَ لَوْ لا أنْ هَدانَا اللَّه(؛ «ستایش مخصوص خداوندى است که ما را به این (همه نعمت­ ها) رهنمون شد و اگر خدا ما را هدایت نکرده بود، ما (به این ­ها) راه نمى ‏یافتیم». (اعراف، آیۀ ۴۳)‏

آیت ­الله جوادی آملی در تفسیر تسنیم می­ فرماید:

بر اساس ربوبیت مطلقۀ خداوند و توحید افعالی، در اسناد فعل به فاعل، سهمی برای غیر خدا باقی نمی ­ماند؛ زیرا تنها فیض الهی است که همۀ عوالم هستی را اداره می­ کند و کارهایی که به دیگران اسناد داده می ­شود، جز ظهور و تجلی فیض و فعل خدا نیست. سراسر عالم هستی ملک خدای متعال است و کسی که در دنیا توفیق کارهای نیک پیدا می­کند، در واقع با دست و پا و زبانی که خدای متعال به او داده کار نیک را انجام می­دهد. پس انسانی که سرتاسر شئون زندگیش از آن خداست، پسندیده نیست تا «خود» را در محضر خداوند ببیند، تا چه رسد به این که «اعمال نیک» خود را ببیند و خویشتن را مستحق پاداش بداند. 

 

متولد سال ۱۳۵۴ هستم. در سال ۷۶، توفیق پیدا کردم تا در جمع خوبان طلبه حضور داشته باشم و مشغول دروس حوزوی شوم. ـــــ بعد از ده سال مطالعه ی دروس حوزوی، وارد درس خارج حوزه شدم. به مدت شش سال از کارشناسان مرکز ملی پاسخگویی به سؤالات دینی بودم ــــ همچنین در حوزۀ مشاوره ی خانواده، تربیت کودک، امور جوانان و نیز پاسخگویی به مسائل اخلاقی مشغول فعالیت هستم.
نوشته های مرتبط :

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

مدیر سایت: احمد نباتي
Thumb_141956
ای برادر! پشتیبان «ولی فقیه» باش، اما پیشاپیش «ولی فقیه» بایست و تیرهای زهر آگین دشمن را که به سوی او روانه می شوند به جان خریدار شو ... تنها عافیت طلبان دنیا دوست هستند که عوام فریبانه از «ولایت» و «ولایت مداری» دم میزنند، اما در هنگامه ی فتنه ها و امتحان های سخت، پشت سر ولی فقیه سنگر می گیرند، تا دنیای "فانی" خود را در خطر نبینند!  
ویــژه هـــا
پی گیری پرسش شما
آمار سایت
  • بازدید امروز: 724
  • بازدید دیروز: 4550
  • بازدید سال: 1514851
  • کل نوشته‌ها: 1274
  • کل دیدگاه‌ها: 3791
عکس های متنوع تصادفی