بسم الله الرحمن الرحیم 

 برگرفته از کتاب پیوند جوان با نماز ـ نوشته مدیر سایت


توفیق الهی سؤال:
 
مگر نه این است که توفیق ­های الهی نتیجۀ اعمال صالح و حُسن ارادۀ ما است؟ و مگر نه این است که ما با اراده و حُسن انتخاب، رفتارهای پسندیده انجام می ­دهیم؟ پس چرا باید اعمال خود را نادیده بگیریم و ویژگی­ های مثبت و عبادت­های خویش را از آن خود ندانیم، و آن ­ها را به خداوند نسبت دهیم؟!

جواب:

هر توفیقی که به دست می ­آوریم، به دلیل عقاید پاک و اعمال صالح ما است. و هر سلب توفیقی هم که متوجه ما می­شود، به دلیل نگرش ­های نادرست یا گناهانی است که مرتکب می ­شویم.

به عبارت دیگر، خدای حکیم که هیچ کاری را بدون حکمت انجام نمی­ دهد، اگر به کسی توفیق می­دهد، به دلیل شایستگی خود او است، و اگر از کسی سلب توفیق می­ کند، به جهت ناشایستگی او است. پس تا اینجا معلوم شد که توفیق­ های الهی، نتیجۀ اعمال شایستۀ ما است.

نکتۀ بعدی این است که پاداش الهی در میزان ­سنجی با اعمال ناچیز ما، به هیچ وجه قابل مقایسه نمی­ باشد. فرض بفرمایید به کسی «هزار تومان» هدیه می ­دهیم و او هم به رسم تشکر و قدردانی، «یک میلیون تومان» به ما می­دهد. درست است که در این فرض، علت دریافت «یک میلیون تومان»، هدیۀ «هزار تومانی» ما است، اما این پاداش آن ­قدر بزرگ و چشمگیر است که مستحق دانستن خود، خارج از رسم ادب می­باشد. به همین دلیل با دیدن آن پاداش، هدیۀ خود را به کلی از یاد می­ بریم، و آن پاداش را لطفی می­ب ینیم که هرگز استحقاق گرفتن آن را نداشته و نداریم.

توفیق الهیدرست است که با حُسن اختیار خود، نماز می­خوانیم. درست است که با حُسن اختیار خود، راه بندگی خدا را انتخاب می­کنیم؛ اما هدایت ویژۀ خداوند در حق مؤمن، آن ­قدر وسیع است که در مقام ادب، جایی برای حُسن اختیار خود ندیده و هم ­نوا با اهل بهشت می ­گوییم: )الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذی هَدانا لِهذا وَ ما کُنَّا لِنَهْتَدِیَ لَوْ لا أنْ هَدانَا اللَّه(؛ «ستایش مخصوص خداوندى است که ما را به این (همه نعمت­ ها) رهنمون شد و اگر خدا ما را هدایت نکرده بود، ما (به این ­ها) راه نمى ‏یافتیم». (اعراف، آیۀ ۴۳)‏

آیت ­الله جوادی آملی در تفسیر تسنیم می­ فرماید:

بر اساس ربوبیت مطلقۀ خداوند و توحید افعالی، در اسناد فعل به فاعل، سهمی برای غیر خدا باقی نمی ­ماند؛ زیرا تنها فیض الهی است که همۀ عوالم هستی را اداره می­ کند و کارهایی که به دیگران اسناد داده می ­شود، جز ظهور و تجلی فیض و فعل خدا نیست. سراسر عالم هستی ملک خدای متعال است و کسی که در دنیا توفیق کارهای نیک پیدا می­کند، در واقع با دست و پا و زبانی که خدای متعال به او داده کار نیک را انجام می­دهد. پس انسانی که سرتاسر شئون زندگیش از آن خداست، پسندیده نیست تا «خود» را در محضر خداوند ببیند، تا چه رسد به این که «اعمال نیک» خود را ببیند و خویشتن را مستحق پاداش بداند. 

 

متولد سال ۱۳۵۴ هستم. در سال ۷۶، توفیق پیدا کردم تا در جمع خوبان طلبه حضور داشته باشم و مشغول دروس حوزوی شوم. ـــــ بعد از ده سال مطالعه ی دروس حوزوی، وارد درس خارج حوزه شدم و از محضر اساتیدی چون: آیت الله العظمی وحید خراسانی، آیت الله سید احمد خاتمی و آیت الله محمد عندلیب همدانی استفاده کردم. به مدت شش سال از کارشناسان مرکز ملی پاسخگویی به سؤالات دینی بودم ــــ همچنین در حوزۀ مشاوره ی خانواده، تربیت کودک، امور جوانان و نیز پاسخگویی به مسائل اخلاقی مشغول فعالیت هستم و در این رابطه هم دارای تألیفاتی هستم.
نوشته های مرتبط :

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

مدیر سایت: احمد نباتي
Thumb_141956
ای برادر! پشتیبان «ولی فقیه» باش، اما پیشاپیش «ولی فقیه» بایست و تیرهای زهر آگین دشمن را که به سوی او روانه می شوند به جان خریدار شو ... تنها عافیت طلبان دنیا دوست هستند که عوام فریبانه از «ولایت» و «ولایت مداری» دم میزنند، اما در هنگامه ی فتنه ها و امتحان های سخت، پشت سر ولی فقیه سنگر می گیرند، تا دنیای "فانی" خود را در خطر نبینند!  
ویــژه هـــا
پی گیری پرسش شما
آمار سایت