×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

بسم الله الرحمن الرحیم

«و حزبه»؛ اهل بیت، «حزب خداوند» هستند.

«حزب»، به گروهی گفته می­شود که دارای هدف و انگیزه ­ای واحد باشند.

قرآن کریم در پایان سورۀ مجادله ویژگی هایی را بدین شرح برای حزب الله بیان کرده است:

  1. ایمان به خدا و روز قیامت.  
  2. دوستی نکردن با دشمنان خدا و رسول او.
  3. تثبیت ایمان در قلوب آنان.
  4. تأیید به وسیلۀ روحی از جانب خداوند متعال.
  5. داخل شدن در بهشت و جاودانگی در آن.
  6. هم خداوند از آن ها راضی است و هم آن ها از خداوند.

ائمۀ معصومین (علیهم ­السلام) نه تنها از بالاترین مرحلۀ این کمالات برخوردار بودند، بلکه دیگران نیز هر کمالی داشتند، از برکت آنان بود. مثلا عمر بن خطاب دربارۀ ایمان امیرالمؤمنین (علیه ­السلام) از پیامبر اکرم (صلی­ الله­ علیه­ و آله) نقل کرده است: اگر آسمان و زمین را در یک کفّۀ ترازو و ایمان علی را در کفّۀ دیگر آن قرار دهند، ایمان علی برتر خواهد بود.[۱]

اشارات

۱٫      معیار حزب گرایی

تشکیل حزب و برخورداری از تشکّل ­های اجتماعی ـ سیاسی، برای پویایی یک جامعۀ فعال، امری لازم است، لیکن احزاب گوناگون توحیدگرا، باید توجه داشته باشند که در جهان بینی توحیدی، محور حق و باطل، ذات اقدس الهی است و جز او هر چه باشد، باطل محسوب می ­شود: «ذلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ وَ أَنَّ ما يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ هُوَ الْباطِل».[۲]

از این رو انسان موحّد باید در اقدامات فردی، سلیقه­ های خانوادگی، تحرکات اجتماعی و … رضایت خداوند را مدّ نظر خود قرار دهد. بر این اساس است که معیارهای حزبی در جامعۀ اسلامی با سایر جوامع تفاوت اساسی و آشکار پیدا می ­کند. هدف احزاب توحیدی حاکمیت دین خدا در جامعه و دعوت انسان ها به سوی خداست؛ اما هدف احزاب غیر توحیدی حاکمیت سلیقۀ خود در جامعه و دعوت مردم به سوی خویش است.

قرآن کریم همۀ انسان ها را به دو حزب (حزب الله و حزب شیطان) تقسیم و برای هر یک از آن ها ویژگی هایی را بیان کرده است: «أُولئِكَ حِزْبُ الشَّيْطانِ أَلا إِنَّ حِزْبَ الشَّيْطانِ هُمُ الْخاسِرُونَ».[۳] «أُولئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُون».[۴]

با توجه به این که ویژگی های حزب الله در امیرالمؤمنین «علیه ­السلام» و پیروان او و ویژگی های حزب شیطان در دشمنان آن حضرت جمع شده، در برخی روایات، مصداق این دو حزب این گونه معرفی شده است: «حِزْبُ عَلِيٍّ حِزْبُ اللَّهِ وَ حِزْبُ أَعْدَائِهِ حِزْبُ الشَّيْطَانِ».[۵]

در قرآن کریم واژۀ «احزاب» (به صورت جمع) فقط دربارۀ گروه های گمراه به کار برده شده، به خلاف «حزب الله» که فقط واژۀ «حزب» در موردش به کار برده شده است. همان گونه که واژۀ «نور» همیشه به صورت مفرد به کار رفته است، ولی کلمۀ «ظلمات» به صورت جمع آمده است: «يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّور».[۶] سرّ این اختلاف در تعبیر، آن است که راه هدایت بیش از یکی نیست، در حالی که بیراهه­ های ضلالت فراوان است.

۲٫ پیروزی و شکست دو حزب

قرآن کریم، رستگاری، غلبه و پیروزی را از آنِ حزب الله می­ داند: «أَلا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُون»، چرا که آنان بر مدار حق هستند و حق هم مغلوب شدنی نیست. چنان که برای حزب شیطان، فرجامی جز خسران و آتش نمی ­شمارد: «أَلا إِنَّ حِزْبَ الشَّيْطانِ هُمُ الْخاسِرُونَ»، زیرا باطل کف روی آب و نابود شدنی است.


[۱] . بحارالأنوار، ج۳۸، ص۲۰۸و ۲۴۹٫

[۲] . حج، آیۀ ۶۲٫

[۳] . مجادله، آیۀ ۱۹٫

[۴] . مجادله، آیۀ ۲۲٫

[۵] . بحارالأنوار، ج۳۸، ص۹۵٫ 

[۶] . بقره، آیۀ ۲۵۷٫ 

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.


question