×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

بسم الله الرحمن الرحيم

اشکال: عدّه­ ای را می ­بینم که اصلا نماز نمی ­خوانند، هزار جور گناه و آلودگی در زندگی خود دارند؛ اما در عین حال مشکلی ندارند و با رفاه کامل زندگی می­ کنند. ولی پدر و مادرم که عمری دم از خدا زده ­اند، مشکلات خاصی در زندگی خود دارند! فکر می­ کنم خداوند آن بی ­نمازها را بیشتر از ما دوست دارد و نماز و عبادت ما نزد او ارزشی ندارد.

جواب: 

در جواب به این سؤال جا دارد به یکی از سنّت­ های خداوند که «استدراج» نام دارد اشاره کنم. بعضی از مردم با گناه ­ها و معصیت­ هایی فراوانی که دارند، راه گسترده­ی هدایت را به روی خود، تنگ و باریک می ­کنند. خدای متعال اینگونه افراد را ـ که از چشم آسمانیان افتاده ­اند ـ در چنان رفاهی قرار می ­دهد که کمتر به فکر ارتباط با او بیفتند. وقتی نزد این افراد از خدا و ارتباط با او صحبت می­ کنیم، با تکبر می­ گویند: خدا؟! ما که نیازی به خدای شما نداریم! خدا یعنی پول! خدا یعنی رفاه و تفریح! خدا یعنی لذّت ­های دنیا! حتی برخی از آن ها که شیفته­ ی مال و ثروت خود هستند، به اشتباه گمان می ­کنند، چنین ثروتی به دلیل جایگاه برتر آن ها در نزد آسمانیان و تقربشان در بارگاه خدای یکتاست!

اين مطلب هرگز بدان معنا نیست که هر کس مال و ثروت داشت مبتلا به سنّت استدراج شده و از راه بندگی خدا دور افتاده است. اگر مال و ثروت، موجب غفلت انسان از یاد خدا نشده و زمینه­ ی تقویت روحیه­ ی بندگی را در انسان فراهم آورد، مبارک و میمون است. اما اگر مال و ثروت موجب دوری انسان از کمال انسانی خود، و روی آوردن وی به گناه و عصیان شد، نامبارک و غیر میمون بوده و چه بسا چنین شخصی مبتلا به سنّت استدراج شده باشد. خداوند متعال در آیه­ ی ۵۵ از سوره­ ی مبارکه­ ی توبه، در مورد فلسفه­ ی فزونی مال و ثروت از خدا بی­ خبران می­ فرماید: «فَلا تُعْجِبْكَ أمْوالُهُمْ وَ لا أوْلادُهُمْ إِنَّما يُريدُ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ بِها فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ تَزْهَقَ أَنْفُسُهُمْ وَ هُمْ كافِرُونَ» و (فزونى) اموال و اولاد آن ها، تو را در شگفتى فرو نبرد. خدا مى ‏خواهد آنان را به وسيله آن، در زندگى دنيا عذاب كند، و در حال كفر بميرند!

 این مردم زیان کار و از خدا بی ­خبر، در غفلتند که این مال و ثروت، نه تنها راهی فرا رویشان نمی­ گشاید؛ بلکه بیش از هر چیز آن ها را از انسانیت و راه خدا دور می ­کند. آن ها زمانی به اشتباه خود پی می­ برند که دیگر کار از کار گذشته و خود را در خُسران و زیان ابدی می ­بینند. وقتی هنگامه­ ی مرگشان فرا می ­رسید، می­ بینند دنیایی که همه ­ی عمر خود را صرف او کردند و با تمام وجود عاشقش بودند، به یکباره از دست می ­دهند و مجبورند با دست خالی و با کوله ­باری از گناه و معصیت، دنیای فانی را ترک کنند. مرگ برای این افراد، شروع اندوه و پریشانی بزرگی است که پایانی برای آن وجود ندارد.    

سنّت استدراج یعنی این که خدای متعال ـ با ابزار دنیا و دنیازدگی ـ چنین افرادی را به تدریج از راه هدایت دور و دورتر می­ گرداند، تا آن که در کیفر اعمال خود گرفتار شوند و جز حسرت چیزی برداشت نکنند.  

مشکلات دنیوی برای مؤمنین، تمرین کوچکی برای مرگ و یاد آوری لطیفی است از لحظه­ ی دست کشیدن از دنیا. مشکلات دنیا به مؤمن می ­آموزد که به جای دل بستن به دنیا، به خدای ربّ ­العالمین که خالق دنیا و آخرت است، دل ببندد. فایده­ ی مشکلات دنیوی برای مؤمن آن است که ـ قبل از مرگ ـ پی به عدم کارایی اسباب دنیوی برده و با توکل به خدای یکتا، تنها به الطاف ویژه­ی او چشم بدوزد.

جمله­ ی مشهوری است که می­ فرمایند: «مُوتُوا قَبلَ أن تَمُوتُوا؛ بمیرید، قبل از آن که شما را بمیرانند». یکی از مهمترین ویژگی ­های مرگ آن است که به اجبار انسان را از تعلّقات دنیا جدا می­ کند و او را به سوی عالم دیگری می ­برد. چنین قطع علاقه ­ای ـ که از روی اختیار نیست ـ نه تنها برای کسی کمال محسوب نمی ­شود؛ بلکه برای شیفتگان به دنیا، و در هنگامه­ ی سکرات موت، موجب عذاب جانکاهی خواهد شد. اما کسی که از روی اختیار ـ در عین بهره ­مندی از نعمت­ های دنیوی ـ دل ­بستگی خود نسبت به آن ­ها را کنار می ­گذارد و به جای دنیای فانی، به خدای یکتا و اولیای معصومش دل می ­بندد، علاوه بر آن که نزد خدای متعال اجر فراوانی دارد، مرگ را هم پلی دوست داشتنی می ­بیند برای عبور از ناخوشی ­های دنیا و ورود به بهشت برین الهی. روی همین اساس است که می ­فرمایند: «بمیرید قبل از آن که شما را بمیرانند».  

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.


question