بسم الله الرحمن الرحیم

امام ، انسان کامل و گل سر سبد عالم هستی است. آرزوی هر انسانی این است که به نوعی به خوبی­ ها نزدیک شود و از بدی­ ها دور گرد. پس محبت اجمالی به امام معصوم که پاسخگوی تمامی نیازهای فطری بشر است در عمق فطرت همه­ی انسان  ها نهفته است. کسی که امام خود را بشناسد در واقع به سرچشمه ­ی تمام پاکی ها دست یافته. سرچشمه ­ای که امید و آرزوی هر انسانی است.

وقتی امام را این گونه دیدیم، طبعا ارتباطی روحی با او برقرار خواهیم کرد. با خوشی هایش خوشحال می ­شویم و با حزن و اندوهش اندوهگین می ­گردیم. این نوع ارتباط، هم نشانه­ ی عمق ارتباط فکری با انسان کامل است و هم راهنمای انسان به سوی ارتباط قلبی بیشتر با این دریای از خوبی هاست که نتیجه ­اش بهره ­مند شدن بیش از پیش از برکات آن امام است.

پس عزاداری سید و سالار شهیدان نشانه ­ی عمق دلدادگی به آن امام معصوم و بستری برای پیشرفت خود انسان است. روح عزاداری، غم و اندوه ­ی است که در درون انسان ایجاد می­ گردد. نحوه­ ی ابراز این اندوه درونی بسته به فرهنگ و آداب و رسوم مردم دارد. یعنی هر ملتی با توجه به عرف و فرهنگ خود عزاداری کرده و خود را در غم آن ها شریک می ­داند.

حال سؤال اساسی این است که آیا از هر ابزاری برای ابراز این غم می­ توان استفاده کرد یا خیر؟ و اصولا آیا در کنار عرفی بودن ابزار عزاداری، معیار و چارچوبه­ ی هم برای این ابزار وجود دارد یا خیر؟

در پاسخ به این سؤال می­توان گفت که قطعا استفاده از هر نوع ابزاری در این مسیر صحیح نمی­ باشد. این عزاداری چون در مسیر دین و معنویات است باید به گونه­ ای باشد که در چارچوبه ­ی دین بوده و موجب ضعف و سستی پایه ­های دین نشود. برخی از شیوه ­های عزاداری (علی حسن فعلی عزادار) در واقع ترویج خرافات می ­باشد. و برخی دیگر از این شیوه­ ها موجب سست کردن پایه­ های دین و زشت کردن چهره ­ی زیبای اسلام برای کسانی باشد که قصد آشنایی با این دین مقدس را دارند. پر واضع است که ما باید چهره­ی زیبایی از دین خود به دنیا ارائه دهیم تا تشنگاه حقیقت و معنویت را به سوی این دین متین راهنما شویم و نیز بدیهی است که این شیوه­ های عزاداری نباید به گونه ­ای باشد که چهره­ ی زیبای دین، زشت جلوه کند و تصویری زشت، خرافی و غیر معقول از دین ارائه شود.

قمه زنی یکی از کارهایی است که قطعا در شرایط کنونی موجب سست شدن پایه­ های دین و مذهب می­گردد. ممکن است که انجام این کار در صد سال پیش را بتوان به گونه ­ای توجیه کرد (البته طبق برخی از مبانی فقهی) اما در شرایط کنونی دنیا که تصاویر آن در کوتاه ترین زمان در همه جا پخش شده و موجب فراری شدن بسیاری از قلوب از اسلام می­گردد قطعا جایز نمی ­باشد. به نظر بنده کسانی که برای توجیه این کار به فتوای فقهای هفتاد سال گذشته همچون میرزای نائینی و بزرگان دیگر استناد می­ کنند، توجه به این مطلب مهم ندارند که اگر این فقهای بزرگوار در این زمان هم حضور داشتند و مفاسد جانبی آن را ملاحظه می فرمودند ، آیا باز هم فتوا به جواز این کار می­ دادند یا اینکه آن را تحریم می کردند؟!

قرآن کریم چنین آمده است:

یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا لا تَقُولُوا راعِنا وَ قُولُوا انْظُرْنا وَ اسْمَعُوا وَ لِلْکافِرینَ عَذابٌ أَلیمٌ (۱۰۴) اى افراد باایمان! (هنگامى که از پیغمبر تقاضاى مهلت براى درک آیات قرآن مى‏کنید) نگویید: «راعنا» بلکه بگویید: «انظرنا». (زیرا کلمه اول، هم به معنى «ما را مهلت بده!»، و هم به معنى «ما را تحمیق کن!» مى‏باشد و دستاویزى براى دشمنان است.) و (آنچه به شما دستور داده مى‏شود) بشنوید! و براى کافران (و استهزاکنندگان) عذاب دردناکى است.[۱]

اهل ایمانی که در کنار پیامبر بودند و سخنان پیامبر را می شنیدند، هنگامی که قسمتی از کلام حضرت را متوجه نمی شدند برای این که به حضرت عرض کنند کلام خودتان را دوباره تکرار کنید و کمی اهسته تر صحبت بفرمایید می گفتند: «راعنا» یعنی راعات حال ما را بفرمایید. این  کلمه به خودی خوداشکالی نداشت اما همین کلمه درمیان یهود معنای بدی داشت. معنای کلمه این بود که ما را کودن و احمق کن! یهودیان وقتی چنین کلمه ای را از مسلمانان می  شنیدند ان ها را به تمسخر می گرفتند. حتی زمانی که پیامبر اکرم را می دیدند به تمخسر می گفتند «راعنا»! . در واقع این کلمه ی به ظاهر ساده دستاویزی شده بود تا یهود و مشرکین اسلام را به تمسخر بگیرند و موجب وهن و  سستی دین خدا شوند. خداوند در یک  خطاب تکلیفی  به همه ی اهل ایمان دستور میدهد تا دیگر چنین کلامی را به کار نبرند و به جای آن از کلمه ی دیگری استفاده کنند.

این آْیه در واقع بیان گر قاعده ی مهمی به جامعه ی مسلمین است. این قاعده مهم و کلی این است که رفتار ما مسلمانان نباید به گونه ای باشد که موجب وهن و سستی دین خدا و دستاویزی برای بهانه جویان و عناد پیشگان باشد. موضوع قمه زنی هم از همین باب است. تصور  بفرمایید که قمه زنی فی نفسه اشکالی نداشته باشد یا اینکه در زمان های دور وهنی برای دین ایجاد نمی کرده اما وقتی در زمان کنونی و با گسترش وسایل ارتباط جمعی دشمنان دین خدا در تلاش هستند تا از این کار استفاده ی تبلیغاتی کنند و دین مبین و فطرت دوست اسلام را دینی وحشی، خلاف عقل و آمیخته با خرافات نشان دهند، کاملا واضح است که ادامه دادن به چنین  کاری حرام شرعی و مخالف قرآن کریم خواهد بود.

پس شایسته است که به دور از هرگونه تعصب و کم خردی، به دنبال شیوه­ های عزاداری معقول باشیم تا هم خود بهترین بهره را از این عرض ارادت ببریم و هم قلب مطهر امام زمان (ارواحنا له الفداه) را شاد کرده باشیم.   

لینک یادداشت در برگزاری 


[۱] . سوره ی بقره، آیه ی ۱۰۴٫ 

متولد سال ۱۳۵۴ هستم. در سال ۷۶، توفیق پیدا کردم تا در جمع خوبان طلبه حضور داشته باشم و مشغول دروس حوزوی شوم. ـــــ بعد از ده سال مطالعه ی دروس حوزوی، وارد درس خارج حوزه شدم و از محضر اساتیدی چون: آیت الله العظمی وحید خراسانی، آیت الله سید احمد خاتمی و آیت الله محمد عندلیب همدانی استفاده کردم. به مدت شش سال از کارشناسان مرکز ملی پاسخگویی به سؤالات دینی بودم ــــ همچنین در حوزۀ مشاوره ی خانواده، تربیت کودک، امور جوانان و نیز پاسخگویی به مسائل اخلاقی مشغول فعالیت هستم و در این رابطه هم دارای تألیفاتی هستم.
نوشته های مرتبط :

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

مدیر سایت: احمد نباتي
Thumb_141956
ای برادر! پشتیبان «ولی فقیه» باش، اما پیشاپیش «ولی فقیه» بایست و تیرهای زهر آگین دشمن را که به سوی او روانه می شوند به جان خریدار شو ... تنها عافیت طلبان دنیا دوست هستند که عوام فریبانه از «ولایت» و «ولایت مداری» دم میزنند، اما در هنگامه ی فتنه ها و امتحان های سخت، پشت سر ولی فقیه سنگر می گیرند، تا دنیای "فانی" خود را در خطر نبینند!  
ویــژه هـــا
پی گیری پرسش شما
آمار سایت
    عکس های متنوع تصادفی