×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

بسم الله الرحمن الرحيم

امام ، انسان کامل و گل سر سبد عالم هستي است. آرزوي هر انساني اين است که به نوعي به خوبي­ ها نزديک شود و از بدي­ ها دور گرد. پس محبت اجمالي به امام معصوم که پاسخگوي تمامي نيازهاي فطري بشر است در عمق فطرت همه­ي انسان  ها نهفته است. کسي که امام خود را بشناسد در واقع به سرچشمه ­ي تمام پاکي ها دست يافته. سرچشمه ­اي که اميد و آرزوي هر انساني است.

وقتي امام را اين گونه ديديم، طبعا ارتباطي روحي با او برقرار خواهيم کرد. با خوشي هايش خوشحال مي ­شويم و با حزن و اندوهش اندوهگين مي ­گرديم. اين نوع ارتباط، هم نشانه­ ي عمق ارتباط فکري با انسان کامل است و هم راهنماي انسان به سوي ارتباط قلبي بيشتر با اين درياي از خوبي هاست که نتيجه ­اش بهره ­مند شدن بيش از پيش از برکات آن امام است.

پس عزاداري سيد و سالار شهيدان نشانه ­ي عمق دلدادگي به آن امام معصوم و بستري براي پيشرفت خود انسان است. روح عزاداري، غم و اندوه ­ي است که در درون انسان ايجاد مي­ گردد. نحوه­ ي ابراز اين اندوه دروني بسته به فرهنگ و آداب و رسوم مردم دارد. يعني هر ملتي با توجه به عرف و فرهنگ خود عزاداري کرده و خود را در غم آن ها شريک مي ­داند.

حال سؤال اساسي اين است که آيا از هر ابزاري براي ابراز اين غم مي­ توان استفاده کرد يا خير؟ و اصولا آيا در کنار عرفي بودن ابزار عزاداري، معيار و چارچوبه­ ي هم براي اين ابزار وجود دارد يا خير؟

در پاسخ به اين سؤال مي­توان گفت که قطعا استفاده از هر نوع ابزاري در اين مسير صحيح نمي­ باشد. اين عزاداري چون در مسير دين و معنويات است بايد به گونه­ اي باشد که در چارچوبه ­ي دين بوده و موجب ضعف و سستي پايه ­هاي دين نشود. برخي از شيوه ­هاي عزاداري (علي حسن فعلي عزادار) در واقع ترويج خرافات مي ­باشد. و برخي ديگر از اين شيوه­ ها موجب سست کردن پايه­ هاي دين و زشت کردن چهره ­ي زيباي اسلام براي کساني باشد که قصد آشنايي با اين دين مقدس را دارند. پر واضع است که ما بايد چهره­ي زيبايي از دين خود به دنيا ارائه دهيم تا تشنگاه حقيقت و معنويت را به سوي اين دين متين راهنما شويم و نيز بديهي است که اين شيوه­ هاي عزاداري نبايد به گونه ­اي باشد که چهره­ ي زيباي دين، زشت جلوه کند و تصويري زشت، خرافي و غير معقول از دين ارائه شود.

قمه زني يکي از کارهايي است که قطعا در شرايط کنوني موجب سست شدن پايه­ هاي دين و مذهب مي­گردد. ممکن است که انجام اين کار در صد سال پيش را بتوان به گونه ­اي توجيه کرد (البته طبق برخي از مباني فقهي) اما در شرايط کنوني دنيا که تصاوير آن در کوتاه ترين زمان در همه جا پخش شده و موجب فراري شدن بسياري از قلوب از اسلام مي­گردد قطعا جايز نمي ­باشد. به نظر بنده کساني که براي توجيه اين کار به فتواي فقهاي هفتاد سال گذشته همچون ميرزاي نائيني و بزرگان ديگر استناد مي­ کنند، توجه به اين مطلب مهم ندارند که اگر اين فقهاي بزرگوار در اين زمان هم حضور داشتند و مفاسد جانبي آن را ملاحظه مي فرمودند ، آيا باز هم فتوا به جواز اين کار مي­ دادند يا اينکه آن را تحريم مي کردند؟!

قرآن كريم چنين آمده است:

يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَقُولُوا راعِنا وَ قُولُوا انْظُرْنا وَ اسْمَعُوا وَ لِلْكافِرينَ عَذابٌ أَليمٌ (۱۰۴) اى افراد باايمان! (هنگامى كه از پيغمبر تقاضاى مهلت براى درك آيات قرآن مى‏كنيد) نگوييد: «راعنا» بلكه بگوييد: «انظرنا». (زيرا كلمه اول، هم به معنى «ما را مهلت بده!»، و هم به معنى «ما را تحميق كن!» مى‏باشد و دستاويزى براى دشمنان است.) و (آنچه به شما دستور داده مى‏شود) بشنويد! و براى كافران (و استهزاكنندگان) عذاب دردناكى است.[۱]

اهل ايماني كه در كنار پيامبر بودند و سخنان پيامبر را مي شنيدند، هنگامي كه قسمتي از كلام حضرت را متوجه نمي شدند براي اين كه به حضرت عرض كنند كلام خودتان را دوباره تكرار كنيد و كمي اهسته تر صحبت بفرماييد مي گفتند: «راعنا» يعني راعات حال ما را بفرماييد. اين  كلمه به خودي خوداشكالي نداشت اما همين كلمه درميان يهود معناي بدي داشت. معناي كلمه اين بود كه ما را كودن و احمق كن! يهوديان وقتي چنين كلمه اي را از مسلمانان مي  شنيدند ان ها را به تمسخر مي گرفتند. حتي زماني كه پيامبر اكرم را مي ديدند به تمخسر مي گفتند «راعنا»! . در واقع اين كلمه ي به ظاهر ساده دستاويزي شده بود تا يهود و مشركين اسلام را به تمسخر بگيرند و موجب وهن و  سستي دين خدا شوند. خداوند در يك  خطاب تكليفي  به همه ي اهل ايمان دستور ميدهد تا ديگر چنين كلامي را به كار نبرند و به جاي آن از كلمه ي ديگري استفاده كنند.

اين آْيه در واقع بيان گر قاعده ي مهمي به جامعه ي مسلمين است. اين قاعده مهم و كلي اين است كه رفتار ما مسلمانان نبايد به گونه اي باشد كه موجب وهن و سستي دين خدا و دستاويزي براي بهانه جويان و عناد پيشگان باشد. موضوع قمه زني هم از همين باب است. تصور  بفرماييد كه قمه زني في نفسه اشكالي نداشته باشد يا اينكه در زمان هاي دور وهني براي دين ايجاد نمي كرده اما وقتي در زمان كنوني و با گسترش وسايل ارتباط جمعي دشمنان دين خدا در تلاش هستند تا از اين كار استفاده ي تبليغاتي كنند و دين مبين و فطرت دوست اسلام را ديني وحشي، خلاف عقل و آميخته با خرافات نشان دهند، كاملا واضح است كه ادامه دادن به چنين  كاري حرام شرعي و مخالف قرآن كريم خواهد بود.

پس شايسته است که به دور از هرگونه تعصب و کم خردي، به دنبال شيوه­ هاي عزاداري معقول باشيم تا هم خود بهترين بهره را از اين عرض ارادت ببريم و هم قلب مطهر امام زمان (ارواحنا له الفداه) را شاد کرده باشيم.   

لينك يادداشت در برگزاري 


[۱] . سوره ي بقره، آيه ي ۱۰۴٫ 

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.


question