×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

بسم الله الرحمن الرحیم

اعتبار قرآن و حجیت استقلالی آن در مقام «ثبوت» است وگرنه در مقام «اثبات»، نیازمند به وسیله است و از دو راه می توان اعتبار آن را ثابت کرد:

۱ ـ راه اولیای خدا که با شهود باطنی و علم حضوری حقانیت قرآن را می یابند.

این راه تنها مخصوص عدۀ اندکی از سالکان کوی شهود است و دیگران بهره ای از آن ندارند.

۲ ـ راه حکیمان و متکلمان است که با علم حصولی و برهان عقل، معنای اعجاز و فرق معجزه با علوم غریبه مانند: سحر و طلسم و شَعبده و یز امتیاز آنان با کارهای مرتاضان و سایر مسائل عمیق این رشته را معلوم می کنند. آن گاه با قطع حصولی(علیم الیقین) حقانیت قرآن کریم روشن می گردد.

این راه را قاطبۀ قافله های فکری طی می کنند. و اگر کسی به صرف استناد به حسّ و احساس تغیّر صورت و دیدن تحوّل پدیده ای غیرعادی به نبوت پیامبری ایمان آورد، یا مشاهدۀ مشابه ظاهری آن از متنبّی (کسی که ادعای نبوت می کند) به وی می گرود و از نبی راستین دور می شود. نظیر کار برخی از بنی اسرائیل که با دیدن مار شدن عصای موسی به وی ایمان آوردند و با شندیدن بانگ گوساله سامری، از موسی بریدند و به سامری گرایش پیدا کردند. «فَأَخْرَجَ لَهُمْ عِجْلاً جَسَداً لَهُ خُوار»؛ «و براى آنان مجسّمه گوساله ‏اى كه صدايى همچون صداى گوساله (واقعى) داشت پديد آورد».[۱]

این جاست که سلطنت عقل در مقام اثبات وحی و رسالت الهی روشن می شود. حق بودن قرآن که در مقام ثبوت منزّه از نیاز به هر عامل دیگر است، در مقام اثبات نیازمند به برهان عقلی است. البته چنین عقلی همان طور که در بحث تفسیر به رأی خواهد آمد، رسالت الهی را بر عهده دارد و جزو چراغ های «درون دینی» است، نه «برون دینی».

(برگرفته از تفسیر تسنیم، ج۱، ص۱۰۵ ـ ۱۱۰)


[۱] . طه، آیۀ۸۸٫ 

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.


question