×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

بسم الله الرحمن الرحیم 

بر اساس روایت ­ها مسأله­ ی ظهور امام زمان (عجل­ الله ­تعالی ­فرجه) و مسأله­ ی رجعت از علایم ضروری قیامت بوده و شباهت و سنخیت خاصی هم با قیامت دارند. جهان رو به تکامل دارد و به سوی نورانیت در حرکت است: «وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها؛ و زمين (در آن روز) به نور پروردگارش روشن مى‏ شود».[۱] مسأله ­ی حکومت جهانی حضرت مهدی (علیه ­السلام) و مسأله ­ی رجعت، در مسیر تکامل بشریت قرار دارند. در این مرحله است که بشریت به راز و رمزهای بیشتری از عالم خلقت و حکمت آفرینش پی می­ برد و آیات خدا را به وضوح می­ بیند. روی همین حساب است که در روایات از این دو مسأله به «یوم الله» یعنی روز ظهور و بروز آیات الهی، تعبیر شده است.

یکی از وجوه تشابه رجعت با قیامت این است که مؤمنین در رجعتشان به دنیا همانند اهل برزخ و اهل قیامت با اراده ­ی خویشتن بدن خود را انشاء و ایجاد می­ کنند. امام خمینی (رحمۀ­ الله­ علیه) می­ فرماید: اگر در مورد رجعت بگوییم که نفس شریف رجعت کنندگان بدن ملکی خود را انشاء [ایجاد] می­ کنند و با آن بدن رجوع می­ کنند، هیچ استبعادی ندارد بلکه حتما قضیه چنین خواهد بود. بعد ایشان حضرت امیرالمؤمنین (علیه­ السلام) را مثال می­ زند که در یک شب چل بدن انشاء و ایجاد کرد و در چهل جا حضور داشت.[۲]

در روایات وارد شده که بعد از ظهور گروهی از کسانی که قبلا از دنیا رفته­ اند به دنیا باز می ­گردند. کسانی که ایمان محض داشته ­اند و کسانی که کفر محض بوده ­اند. گروه اوّل بر می­ گردند تا در سایه­ ی حکومت عدل الهی به تکامل نهایی خود دست یابند. و گروه دوم هم برمی­ گردند تا مراتبی از عذاب و خواری قیامت را در دنیا ببینند.

امام صادق (علیه­ السلام) می ­فرماید: سوگند به خدا روز و شب سپری نمی ­گردد، تا این­که خداوند مرد ه­هایی را زنده کند و زنده­ هایی را بمیراند و حق را به اهلش برگرداند و دینی را که برای خود و پیامبرش پسندیده است پایدار بدارد، بشارت باد بر شما و بشارت باد بر شما! به خدا قسم در آن زمان حق فقط در دستان شما قرار می­گیرد: «وَ اللَّهِ لَا تَذْهَبُ الْأَيَّامُ وَ اللَّيَالِي حَتَّى يُحْيِيَ اللَّهُ الْمَوْتَى وَ يُمِيتَ الْأحْيَاءَ وَ يَرُدَّ الْحَقَّ إِلَى أَهْلِهِ وَ يُقِيمَ دِينَهُ الَّذِي ارْتَضَاهُ لِنَفْسِهِ وَ نَبِيِّهِ فَأَبْشِرُوا ثُمَّ أبْشِرُوا ثُمَّ أبْشِرُوا فَوَ اللَّهِ مَا الْحَقُّ إِلَّا فِي أَيْدِيكُمْ».[۳]

ذکر برخی از افراد و گروه­ هایی که به دنیا بر می­ گردند:

۱ ـ رجعت معصومین (علیهم­ السلام)

* «وَ لَقَدْ كَتَبْنا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُها عِبادِيَ الصَّالِحُونَ؛ و همانا ما پس از تورات در زبور نوشتيم كه: زمين را بندگان شايسته ما به ميراث مى‏ برند». [۴]  امام باقر (علیه­ السلام) در تفسیر این آیه فرمود: منظور از این آیه ما اهل بیت هستیم. [۵]

* «وَ نُريدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثينَ؛ و ما مى‏ خواستيم به آنان كه در آن سرزمين به ناتوانى و زبونى گرفته شده بودند، نعمت هاى باارزش دهيم، و آنان را پيشوايان مردم و وارثان [اموال، ثروت‏ ها و سرزمین ها‏] گردانيم».‏[۶] امیرالمؤمنین (علیه­ السلام) در رابطه با این آیه می­ فرماید: آنها آل محمد هستند. بعد از آن که مهدی را منکر شدند خداوند او را مبعوث کرده و بعد ازآن که دشمنان آن ها را ذلیل کردند، آن ها را به عزت می­ رساند.[۷]  

* «سیریکم آیاته فتعرفونها. به زودى آيات (قدرت) خود را به شما ارائه خواهد داد پس آن را بشناسيد». [۸] امام صادق (علیه­ السلام) فرمود: منظور از آیت های الهی آل محمد (علیهم­ السلام) هستند.

۲ـ رجعت همه­ ی انبیای الهی (علیهم­ السلام)

* «وَ إِذْ أَخَذَ اللَّهُ ميثاقَ النَّبِيِّينَ لَما آتَيْتُكُمْ مِنْ كِتابٍ وَ حِكْمَةٍ ثُمَّ جاءَكُمْ رَسُولٌ مُصَدِّقٌ لِما مَعَكُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَ لَتَنْصُرُنَّهُ. و (ياد كن) آن گاه كه خدا از پيغمبران پيمان گرفت كه چون به شما كتاب و حكمت بخشيدم سپس بر شما (اهل كتاب) رسولى از جانب خدا آمد كه گواهى به راستى كتاب و شريعت شما مى‏ داد به او ايمان آورده و يارى او كنيد».[۹]  امام صادق (علیه­ السلام) فرمود: خداوند هیچ پیامبری را مبعوث نکرده مگر این که از آن ­ها پیمان گرفته که رسول خدا (صلی ­الله ­علیه ­و آله) و امیرالمؤمنین علی (علیه­ السلام) را یاری کنند. این امر نصرت هنوز محقق نشده است و در رجعت محقق خواهد شد.[۱۰]

۳ ـ رجعت شهدا:

در قرآن کریم و در یک قانون کلی آمده است که همه­ طعم مرگ را می­ چشند. از طرفی مرگ با قتل تفاوت دارد و لذا شهید طعم مرگ را نچشیده. لذا باید به دنیا برگردد و با چشیدن طعم مرگ از دنیا رود.

زراره می­گوید: خوش نداشتم از امام باقر (علیه­ السلام) درباره­ ی مسأله­ ی رجعت مستقیما بپرسم. [اهل سنت شدیدا مخالف رجعت هستند و شیعیان در آن زمان جرأت نداشتند به راحتی در مورد رجعت سخنی به میان آورند] آن را پنان داشته با خود گفتم مسأله­ ی لطیف ­تری از او می ­پرسم که در ضمن آن نیازم برآورده شود. پس عرض کردم: به من خبر ده از کسی که کشته شده آیا مرده است؟ فرمود: نه. مردن، مردن است و کشته شدن کشته شدن. گفتم: کسی کشته نمی ­شود جز این که مرده است. حضرت فرمود: گفتار خداوند راست­ تر از گفتار تو است. خداوند میان این دو در قرآن تفاوت قائل شده و فرموده: «أفَإِنْ ماتَ أوْ قُتِلَ؛ آیا کسی که بمیرد یا کشته شود»[۱۱] و نیز فرمود: «وَ لَئِنْ مُتُّمْ أوْ قُتِلْتُمْ لَإِلَى اللَّهِ تُحْشَرُون؛ اگر بمیرید یا کشته شوید‏ به سوی خدا محشور خواهید شد». ای زراره این­گونه نیست که تو می­ پنداری! مردن، مردن است و کشته شدن کشته شدن. عرض کردم: خداوند می­ فرماید: «كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْت؛ هر نفسی چشنده­ ی مرگ است». امام فرمود: کسی که کشته شود مرگ را نچشیده … باید برگردد (رجعت کند) تا مرگ را بچشد.[۱۲]

۴ ـ رجعت گروه زیادی از مؤمنان:

در رابطه با دعای عهد از امام صادق (علیه ­السلام) چنین آمده: کسی که چهل صبح این عهد و پیمان را بخواند، از اصحاب قائم ما خواهد بود. پس اگر قبل از خروج او بمیرد، خداوند او را از قبرش خارج می­سازد [تا حضرت را یاری کند]. خداوند در برابر هر کلمه از این عهد، هزار حسنه برای او می ­نویسد و هزار گناه از او محو می­ سازد: «مَنْ دَعَا إِلَى اللَّهِ أرْبَعِينَ صَبَاحاً بِهَذَا الْعَهْدِ كَانَ مِنْ أَنْصَارِ قَائِمِنَا فَإِنْ مَاتَ قَبْلَهُ أَخْرَجَهُ اللَّهُ تَعَالَى مِنْ قَبْرِهِ وَ أَعْطَاهُ بِكُلِّ كَلِمَةٍ أَلْفَ حَسَنَةٍ وَ مَحَا عَنْهُ أَلْفَ سَيِّئَةٍ».[۱۳]

بدیهی است که صرف خواندن این دعا نمی­ تواند انسان را از اصحاب قائم آل محمد (عجل­ الله­ تعالی ­فرجه) کند. کسی می­ تواند از اصحاب حضرت باشد که به عهده ای این دعا ملتزم بوده و در مسیر زندگی خود پایبند به این عهد باشد.

 توجه: جهت كسب اسلاع بیشتر در رابطه با رجعت در عناوين همين سايت، به عنوان رجعت مراجعه بفرماييد


] . سوره­ ی زمر، آیه­ ی۶۹٫

[۲] . معاد از دیدگاه امام خمینی، صفحه­ ی۱۲۱٫

[۳] . الکافی، جلد۳، صفحه­ ی۵۳۸٫

[۴] . سوره­ ی انبیاء، ـآیه­ ی۱۰۵٫  

[۵] . بحار الأنوار، جلد۲۴، صفحه­ ی۳۵۸٫  

[۶] . سوره­ ی قصص، آیه­ ی۵٫

[۷] . الغيبةللطوسي، صفحه­ ی۱۸۴ ـ بحار الأنوار، جلد۵۱، صفحه­ ی۵۴٫

[۸] . سوره­ ی نمل، آیه­ ی۹۲٫ 

[۹]. سوره­ ی آل عمران، آیه­ ی۸۱٫  

[۱۰] . بحار الانوار، جلد۵، صفحه­ ی۲۳۶٫ 

[۱۱] . سوره­ ی آل عمران، آیه­ ی۱۴۴٫

[۱۲] . تفسیر نورالثقلین، جلد۱، صفحه­ ی۴۰۳٫

[۱۳] . بحارالأنوار، جلد۵۳، صفحه­ ی۹۵٫ 

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.


question