بسم الله الرحمن الرحیم   

وضعیت کوه ­ها: کوه­ ها با آن همه عظمت و استواری به حرکت در می ­آیند و همچون سراب می­ شوند: «وَ سُیِّرَتِ الْجِبالُ فَکانَتْ سَرابا»[۱] در آستانه­ ی آن روز کوه ­ها به صورت تلی از شن­ های متراکم در می­ آیند: «وَ کانَتِ الْجِبالُ کَثیباً مَهیلاً».[۲] و سپس به صورت پشم زده شده در می ­آیند: «وَ تَکُونُ الْجِبالُ کَالْعِهْنِ الْمَنْفُوش‏».[۳] بعد از آن به شکل گرد و غبار در آمده در فضا پراکنده خواهد گشت: «وَ بُسَّتِ الْجِبالُ بَسًّا * فَکانَتْ هَباءً مُنْبَثًّا».[۴] تا جایی که دیگر اثری از آن­ ها باقی نخواهد ماند و به شکل سراب خواهند گشت: «وَ یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْجِبالِ فَقُلْ یَنْسِفُها رَبِّی نَسْفاً».[۵] 

وضعیت دریاها: دریاها به دلیل نامعلومی برافروخته می­ گردند: «وَ إِذَا الْبِحارُ سُجِّرَتْ».[۶] و از زمین برهوتی بیش برجای نخواهد ماند: «کَلاَّ إِذا دُکَّتِ الْأَرْضُ دَکًّا دَکًّا».[۷]

وضعیت آسمان­ ها: کرات آسمانی از هر سو به اضطراب و بی ­نظمی می­ افتد. در آن روز طومار آسمان­ ها در هم پیچیده می­ شود: «یَوْمَ نَطْوِی السَّماءَ کَطَیِّ السِّجِلِّ لِلْکُتُبِ».[۸] ماه بی­ نور است و سفره­ ی آفتاب و ماه­ تاب برچیده می­ شود و انسان از روی وحشت به دنبال راه فرار می­ گردد: «وَ خَسَفَ الْقَمَرُ * وَ جُمِعَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ * یَقُولُ الْإِنْسانُ یَوْمَئِذٍ أَیْنَ الْمَفَرُّ * کَلاَّ لا وَزَرَ».[۹]



[۱] . سوره­ ی رعد، آیه­ ی۲۰٫

[۲] . سوره­ ی مزمل، آیه­ ی۱۴٫

[۳]. سوره­ ی قارعه، آیه­ ی۵٫

[۴]. سوره­ ی واقعه، آیات ۵ و ۶٫

[۵] . سوره­ ی طه، آیه­ ی۱۰۵٫

[۶] . سوره­ ی تکویر، آیه­ ی۶٫

[۷] . سوره­ ی فجر، آیه­ ی۲۱٫

[۸] . سوره­ ی انبیاء، آیه­ ی۱۰۴٫

[۹] . سوره­ ی قیامت، آیات ۸ الی ۱۱٫ 

متولد سال ۱۳۵۴ هستم. در سال ۷۶، توفیق پیدا کردم تا در جمع خوبان طلبه حضور داشته باشم و مشغول دروس حوزوی شوم. ـــــ بعد از ده سال مطالعه ی دروس حوزوی، وارد درس خارج حوزه شدم و از محضر اساتیدی چون: آیت الله العظمی وحید خراسانی، آیت الله سید احمد خاتمی و آیت الله محمد عندلیب همدانی استفاده کردم. به مدت شش سال از کارشناسان مرکز ملی پاسخگویی به سؤالات دینی بودم ــــ همچنین در حوزۀ مشاوره ی خانواده، تربیت کودک، امور جوانان و نیز پاسخگویی به مسائل اخلاقی مشغول فعالیت هستم و در این رابطه هم دارای تألیفاتی هستم.
نوشته های مرتبط :

2 پاسخ به سلسله درسهایی از معاد (۳۱) ‌وضعیت کائنات در هنگامه ی قیامت

  • بنده ی خدا ....

    من علتی برای این ترسناک و وحشتناکبودن زمین یافتم نمیدانم درست است یا نه .. تا نظر شما چه باشد …خداون در قران میفرماید ما زمین را محل اسایشی برای شما قرار دادیم …..وقتی قیامت بر پا میشود زمانی است که ما به طور کامل نباید هیچ وابستگی ویا پیوندی چه مستقیم ویا نامستقیم با زمین داشته باشیم ینی دیگر زمین به درد ما نخواهد خورد چون جایگاهمان یا بهشت است ویا جهنم …….پس باید از زمین فاصله بگیریم باتوجه به ایهی اشاره شده به دنبال ان باید از اسایش موجود در زمین جدا شویم و خدا وند حکیم اینگونه ما را از اسایش ان جدا میساز و به طور غیر مستقیم به ما میگوید دیگر در زمین جایی برای ما نیست……
    ایا این استدلال میتواند درست باشد …..

    [پاسخ]

    احمد نباتی پاسخ در تاريخ فروردین ۱۴م, ۱۳۹۴ ۱۰:۰۰:

    در حد اطلاعاتی که دارم، دلیلی برای اثبات این مطلب سراغ ندارم. (اگر بازدیدکنندگان محترم دلیلی سراغ دارند، مطرح بفرمایند)
    اما در عین حال، مطلب زیبا و قابل تأملی بیان فرمودید.
    متشکرم.

    [پاسخ]

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

مدیر سایت: احمد نباتي
Thumb_141956
ای برادر! پشتیبان «ولی فقیه» باش، اما پیشاپیش «ولی فقیه» بایست و تیرهای زهر آگین دشمن را که به سوی او روانه می شوند به جان خریدار شو ... تنها عافیت طلبان دنیا دوست هستند که عوام فریبانه از «ولایت» و «ولایت مداری» دم میزنند، اما در هنگامه ی فتنه ها و امتحان های سخت، پشت سر ولی فقیه سنگر می گیرند، تا دنیای "فانی" خود را در خطر نبینند!  
ویــژه هـــا
پی گیری پرسش شما
آمار سایت
    عکس های متنوع تصادفی