بازدید کنندۀ گرامی! از حضورتان در سایت هم اندیشی دینی تشکر می کنم.
متأسفانه به علت مشغلۀ کاری فرصت پاسخگویی به سؤلات را ندارم، لطف کنید فعلا سؤالی مطرح نفرمایید.

 بسم الله الرحمن الرحیم

سخنرانی کوتاه

امیرالمؤمنین (علیه السلام) در نهج البلاغه می فرماید: الْمُؤْمِنُ بِشْرُهُ فِی وَجْهِهِ وَ حُزْنُهُ فِی قَلْبِه‏؛ «شادی مؤمن در چهرۀ او و اندوهش در قلبش پنهان است»  (نهچ البلاغه، حکمت ۳۳۳)

این روایت نشان می دهد که مؤمن، علاوه بر آن که تبسمی بر لب دارد، حزنی هم در قلب خود دارد.

اما چه حزنی؟!

حزن مؤمن، از جنس غم های انسان های دنیا زده نیست.

حزن مؤمن، بر آمده از واقع نگری های او و روحیۀ انسان دوستی اوست.

یکی از غم های مؤمن این است که  همواره نگران گناهان خود است و نگران است که: «نکند عاقبت به خیر نشود!» و «نکند در دام شیطان افتد.»

حزن دوم مؤمن، حزن او از مشکلات دیگر مسلمانان است؛ «من أصبح و لم یهتم بامور المسلمین فلیس بمسلم‏» (علل الشرایع، ص۱۳۱)

وقتی کیسه های میوه را به خانه می بری!

وقتی سر سفرۀ غذا می نشینی!

وقتی به سادگی برای زن و بچه، لباس و پوشاک می خری!

با خود می اندیشی. می اندیشی که هم اکنون، هستند؛

بچه هایی که هفته هاست میوه نخورده اند!

مادرهایی که هفته های گوشت در آشپرخانۀ خود ندیده اند!

پدرهایی که شرمندۀ عائلۀ خود مانده اند، و از دیدن روی آن ها شرم دارند!

خانواده هایی که وقتی یخچال آن ها را باز می کنی، بجز یک پارچ آب، چیز دیگری در آن نمی یابی!

 اگر توانستی در میان خوشی های خود و خانواده ات، نگاهی هم به قلب کوچک بچه های دیگران داشته باشی و آن ها را هم، همانند کودکان خود ببینی:

قدر داشته های خود را می دانی و با همۀ وجود شاکر خداوند خواهی شد!

اسراف و هزینه های اضافی را کنار می گذاری. عاقلانه خرید می کنی و عاقلانه مصرف می کنی!

در حد توان خود، قدهای صادقانه ای برای حل مشکل آن ها برمی داری تا خود را از شرمندگی نجات داده باشی!

وَ فی‏ أَمْوالِهِمْ حَقٌّ لِلسَّائِلِ وَ الْمَحْرُوم ؛ و در اموال آنها (متقین) حقّى براى سائل و محروم بود! (سورۀ ذاریات، آیۀ۱۹)

یکی از اهداف خدای متعال در واجب کردن روزه این است که: اگر مستی پول و دارایی اجازه نمی دهد درد نیازمندان را بچشیم، در بستر این عبادت و سختی های ان، متوجه دردهای همنوعان خود شویم و دست آن ها را هم بگریریم.

خداوند می خواهد دست از خودخواهی خود برداریم و تنها به خود و خانوادۀ خود نیندیشیم. بلکه جامعۀ اسلامی را خانوادۀ خود ببینیم و غمخوار همگان باشیم. آن ها را دعا کنیم و حل مشکلاتشان را در اولویت قرار دهیم:  

اللَّهُمَّ أَغْنِ کُلَّ فَقِیرٍ ـ اللَّهُمَّ أَشْبِعْ کُلَّ جَائِعٍ ـ اللَّهُمَّ اکْسُ کُلَّ عُرْیَانٍ ـ اللَّهُمَّ اقْضِ دَیْنَ کُلِّ مَدِینٍ ـ اللَّهُمَّ فَرِّجْ عَنْ کُلِّ مَکْرُوب‏

صلوات

متولد سال ۱۳۵۴ هستم. در سال ۷۶، توفیق پیدا کردم تا در جمع خوبان طلبه حضور داشته باشم و مشغول دروس حوزوی شوم. ـــــ بعد از ده سال مطالعه ی دروس حوزوی، وارد درس خارج حوزه شدم. به مدت شش سال از کارشناسان مرکز ملی پاسخگویی به سؤالات دینی بودم ــــ همچنین در حوزۀ مشاوره ی خانواده، تربیت کودک، امور جوانان و نیز پاسخگویی به مسائل اخلاقی مشغول فعالیت هستم.
نوشته های مرتبط :

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

مدیر سایت: احمد نباتي
Thumb_141956
ای برادر! پشتیبان «ولی فقیه» باش، اما پیشاپیش «ولی فقیه» بایست و تیرهای زهر آگین دشمن را که به سوی او روانه می شوند به جان خریدار شو ... تنها عافیت طلبان دنیا دوست هستند که عوام فریبانه از «ولایت» و «ولایت مداری» دم میزنند، اما در هنگامه ی فتنه ها و امتحان های سخت، پشت سر ولی فقیه سنگر می گیرند، تا دنیای "فانی" خود را در خطر نبینند!  
ویــژه هـــا
پی گیری پرسش شما
آمار سایت
  • بازدید امروز: 4673
  • بازدید دیروز: 5008
  • بازدید سال: 1526246
  • کل نوشته‌ها: 1274
  • کل دیدگاه‌ها: 3792
عکس های متنوع تصادفی