بازدید کنندۀ گرامی! از حضورتان در سایت هم اندیشی دینی تشکر می کنم.
متأسفانه به علت مشغلۀ کاری فرصت پاسخگویی به سؤلات را ندارم، لطف کنید فعلا سؤالی مطرح نفرمایید.

بسم االله الرحمن الرحیم

امیرالمؤمنین (علیه­ السلام) در باب فضیلت سکوت و خاموشی می­ فرماید: «سکوت نشانه­ ی هوشمندی و میوه­ ی خرد است؛الصَّمتُ آیَه النَّبلِ وَثَمَرَهُ العَقلِ.»[۱] سکوت زمانی ممدوح است که انسان در عین داشتن قدرت بر سخن گفتن، به خاطر مصلحت مهمتری که در میان می ­بیند لب به سخن باز نمی­کند و چیزی نمی­ گوید. این مصلحت می ­تواند، خوف از «گناه و معصیت»، «قساوت قلب»، «ریاکاری و خودنمایی»، «قضاوت نا به­ جا و ناآگاهانه»، «بی­ احترامی به دیگری»، و … باشد.  

در روایات آمده است که سکوت موجب: «رانده شدن شیطان»، «جلب محبت دیگران»، «هیبت و شکوه»، «سالم ماندن از فتنه­ ها و گرفتاری ­ها»، «ازدیاد اندیشه»، «نورانی شدن دل» و … است.  

چند نکته:  

۱)      سکوت به عنوان اصل اولی در رفتار انسان مطرح است. البته گاهی اوقات سکوت نه تنها ممدوح نیست، بلکه گناه و معصیت بزرگی هم به شمار می­ آید. همانند جایی که نیاز است از دین خدا، سخن حق و یا مظلومی دفاع کنیم، اما در عین حال بدون جهت سکوت اختیار نماییم!  

۲)      توصیه به سکوت هرگز به معنای ادا نکردن حق همنشین و دوری گزیدن از معاشرت صحیح با ارحام و دیگر خویشاوندان نیست. برخی از افراد به گونه­ای مفرطانه رفتار می­کنند که به بهانه­ی توصیه­ی اسلام به سکوت، حق مهمان یا میزبان خود را ادا نمی­کنند و با صحبت­ های صمیمانه با دیگران رابطه­ ی عاطفی برقرار نمی ­کنند. در مسائل اخلاقی مهم این است که انسان لجام گسیخته شروع به صحبت نکند و هنگام صحبت هم از ذکر خداوند غافل نشود. با رعایت این دو اصل، صحبت با همنشین نه تنها اشکالی ندارد، بلکه امری پسنده و مورد رضای الهی هم می ­باشد.

۳)      برخی از افراد که از هنر معاشرت صحیح با دیگران کم­ بهره هستند و نمی ­توانند با سعه ­ی صدر و رویی گشاده با مردم رفتار کنند؛ انزوا و کم­ تحملی خود را به حساب دین خدا می­ گذارند و دستور به سکوت را بهانه­ ی رفتار ناصحیح خود قرار می ­دهند. این­ گونه از افراد، نه تنها خود را از حضور در اجتماع دور نگه می­ دارند، بلکه موجب می­ شوند تا دیگران هم یا به دید فردی خشکه مذهب به آن ­ها بنگرند و یا این­ که آن­ ها را نماد دین دیده و از دین خدا روی گردان شوند! 

۴)      دستور به سکوت، هرگز بدان معنا نیست که هنر سخن گفتن را در خود تقویت نکنیم و از تکنیک ­های استخدام الفاظ بی­ بهره بمانیم. درست است که مؤمن کم حرف است، اما هنگام سخن، امیر کلام بوده و با دقت و ظرافت بهترین و زیباترین سخنان را بر زبان جاری می ­سازد.


[۱] . غرر الحکم، حدیث۴۲۲۲٫

متولد سال ۱۳۵۴ هستم. در سال ۷۶، توفیق پیدا کردم تا در جمع خوبان طلبه حضور داشته باشم و مشغول دروس حوزوی شوم. ـــــ بعد از ده سال مطالعه ی دروس حوزوی، وارد درس خارج حوزه شدم. به مدت شش سال از کارشناسان مرکز ملی پاسخگویی به سؤالات دینی بودم ــــ همچنین در حوزۀ مشاوره ی خانواده، تربیت کودک، امور جوانان و نیز پاسخگویی به مسائل اخلاقی مشغول فعالیت هستم.
نوشته های مرتبط :

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

مدیر سایت: احمد نباتي
Thumb_141956
ای برادر! پشتیبان «ولی فقیه» باش، اما پیشاپیش «ولی فقیه» بایست و تیرهای زهر آگین دشمن را که به سوی او روانه می شوند به جان خریدار شو ... تنها عافیت طلبان دنیا دوست هستند که عوام فریبانه از «ولایت» و «ولایت مداری» دم میزنند، اما در هنگامه ی فتنه ها و امتحان های سخت، پشت سر ولی فقیه سنگر می گیرند، تا دنیای "فانی" خود را در خطر نبینند!  
ویــژه هـــا
پی گیری پرسش شما
آمار سایت
  • بازدید امروز: 4283
  • بازدید دیروز: 3751
  • بازدید سال: 1615012
  • کل نوشته‌ها: 1274
  • کل دیدگاه‌ها: 3797
عکس های متنوع تصادفی