×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

 بسم الله الرحمن الرحيم

* وَ جَعَلَ فیكُمْ أَنْبِيَاءَ وَ جَعَلَكُمْ مُلُوكاً .[۱]

در ميان شما پيغمبران فرستاد و شما را پادشاهى داد.

امام صادق (علیه­ السلام) فرمود: منظور از انبیاء، «رسول خدا»، «ابراهیم»، «اسماعیل» و «فرزندان اسماعيل» هستند و منظور از ملوک؛ «ما ائمّه» هستیم. راوی با تعجب پرسید کدام ملک به شما داده شده؟! حضررت فرمود: پادشاهی «عالم بهشت» و «عالم رجعت» از آن ماست؛فَقُلْتُ وَ أَيَّ مُلْكٍ أُعْطِيتُمْ؟! فَقَالَ مُلْكَ الْجَنَّةِ وَ مُلْكَ الْكَرَّةِ. [۲]

* إِنَّ الْأَرْضَ لِلَّهِ يُورِثُها مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقينَ. [۳]

زمين ملك خداست، آن را به هر كسي از بندگان خود كه بخواهد، به ميراث دهد، و حسن عاقبت مخصوص اهل تقواست.

امام باقر (علیه ­السلام) فرمود: در کتاب امیرالمؤمنین (علیه­ السلام) یافتیم که آن حضرت فرمود: من و اهل بیتم کسانی هستیم که خداوند زمین را برای ما به ارث نهاده است. متّقین ما هستیم و همه ­ی زمین از آن ماست؛ أَنَا وَ أَهْلُ بَيْتِيَ الَّذِينَ أَوْرَثَنَا اللَّهُ الْأَرْضَ وَ نَحْنُ الْمُتَّقُونَ وَ الْأَرْضُ كُلُّهَا لَنَا.[۴]  

* وَ لَقَدْ كَتَبْنا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُها عِبادِيَ الصَّالِحُونَ.[۵]

و همانا ما پس از تورات در زبور نوشتيم كه: زمين را بندگان شايسته ما به ميراث مى ‏برند.

امام باقر (علیه­ السلام) فرمود: منظور از این آیه، ما اهل بیت هستیم. [۶]

* وَ نُريدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثينَ.[۷]

و ما مى‏ خواستيم به آنان كه در آن سرزمين به ناتوانى و زبونى گرفته شده بودند، نعمت هاى باارزش دهيم، و آنان را پيشوايان مردم و وارثان [اموال، ثروت‏ ها و سرزمین ها‏] گردانيم‏

امیرالمؤمنین (علیه ­السلام) در رابطه با این آیه می­ فرماید: آن ها آل محمد هستند. بعد از آن که مهدی را منکر شدند خداوند او را مبعوث کرده و بعد ازآن که دشمنان آن ها را ذلیل کردند، آن ها را به عزت می ­رساند؛ هُمْ آلُ مُحَمَّدٍ يَبْعَثُ اللَّهُ مَهْدِيَّهُمْ بَعْدَ جَهْدِهِمْ فَيُعِزُّهُمْ وَ يُذِلُّ عَدُوَّهُمْ.[۸]   

از امام باقر (علیه ­السلام) روایت شده که فرمود منظور از این آیه، ما اهل بیت هستیم.

* إِنَّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا وَ الَّذينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ يَوْمَ يَقُومُ الْأَشْهادُ.[۹]

بى ‏ترديد ما پيامبران خود و مؤمنان را در زندگى دنيا و روزى كه گواهان [براى گواهى دادن‏] به پا ايستند، يارى مى ‏كنيم‏.

امام صادق (علیه­ السلام) فرمود: به خدا قسم این آیه در مورد رجعت است. مگر نمی ­دانید که پیامبران بسیاری در این دنیا کشته شدند و نصرت خدا به آن ها نرسید. ائمه کشته شدند و نصرت خداوند به آن ها نرسید. این آیه در رجعت محقق می­ شود؛ قَالَ ذَاكَ وَ اللَّهِ فِي الرَّجْعَةِ أَمَا عَلِمْتَ أَنَّ أَنْبِيَاءَ كَثِيرَةً لَمْ يُنْصَرُوا فِي الدُّنْيَا وَ قُتِلُوا وَ الْأَئِمَّةَ مِنْ بَعْدِهِمْ قُتِلُوا وَ لَمْ يُنْصَرُوا فِي الدُّنْيَا وَ ذَلِكَ فِي الرَّجْعَةِ.[۱۰]

* سیریکم آیاته فتعرفونها.[۱۱]

به زودى آيات (قدرت) خود را به شما ارائه خواهد داد، پس آن را بشناسيد.

* و یُریکُم آیاته فأیَّ آیاتِ الله تُنکرون.[۱۲]

و خدا آيات (قدرت و رحمت) خود را به شما ارائه دهد، پس كدام يك از آيات الهى را انكار توانيد كرد؟

امام صادق (علیه­ السلام) فرمود: منظور از آیت های الهی، آل محمد (علیهم ­السلام) هستند.

تحقیقی پیرامون آیت های الهی

در تفسیر کنز الدقائق آمده است که منظور از «یریکم آیاته» دلایل خداست که دلالت بر کمال قدرت و کثرت رحمت او دارند و این آیات از شدّت ظهوری که دارند قابل انکار نیستند.[۱۳]

در جوامع الجامع هم آمده است: منظور این است که خداوند حجّت ها و دليل ها و آيات خودش را به شما نشان مى‏ دهد.

در تفسیر قمی و تفسیر برهان و از قول علی بن ابراهیم روایت شده است که گفت: منظور امیرالمؤمنین و سایر ائمه (علیهم­ السلام) هستند که در رجعت به سوی مردم بر می ­گردند.[۱۴]

همچنین در بحار الأنوار از تفسیر قمی، این دو مطلب ذکر شده است:    

امیرالمؤمنین (علیه ­السلام) در رابطه با این آیه می ­فرماید: ائمه (علیهم­ السلام) وقتی رجعت کردند، دشمنان آن ها با دیدنشان، ایشان را می ­شناسند.[۱۵]  

امام رضا (علیه ­السلام) در مورد این آیه ­ی شریفه می ­فرماید: امیرالمؤمنین (علیه ­السلام) می­ فرماید: … خداوند نشانه ­ای بزرگتر از من ندارد؛ مَا لِلَّهِ آيَةٌ أَكْبَرُ مِنِّي.[۱۶] 

از مجموع این تفاسیر فهمیده می­ شود که تطبیق آیه بر معصومین (علیهم ­السلام) از باب بیان مصداق است، هر چند که آیه منحصر در معصومین (علیهم ­السلام) نیست. بله! معصومین (علیهم ­السلام) از بزرگترین مصادیق آیات الهی و از بزرگترین مصادیق این گونه آیات شریفه هستند.      



[۱] . سوره ي مائده، آيه ي۲۰٫

[۲] . جلد۵۳، صفحه ي۴۶، حديث۱۸٫

[۳] . سوره ي اعراف، آيه ي۱۲۸٫  

[۴] . الكافي، جلد۱، صفحه ي۴۰۷٫   

[۵] . سوره ي انبیاء، آيه ي۱۰۵٫  

[۶] . بحار الأنوار، جلد۲۴، صفحه ي۳۵۸٫  

[۷] . سوره ي قصص، آيه ي۵٫

[۸] . الغيبةللطوسي، صفحه ي۱۸۴ ـ بحار الأنوار، جلد۵۱، صفحه ي۵۴٫

[۹] . سوره ي غافر، آيه ي۵۱٫

[۱۰] . بحار الأنوار، جلد۱۱، صفحه ي۲۷٫   

[۱۱] . سوره ي نمل، آيه ي۹۲٫

[۱۲] . سوره ي غافر، آيه ي۸۱٫

[۱۳] . دلائله الدّالّة على كمال قدرته و فرط رحمته فإنّها لظهورها لا تقبل الإنكار.

[۱۴] . تفسیر قمی، جلد۲، صفحه ي۲۶۱ و تفسیر برهان، جلد۴، صفحه ي۷۷۱٫

[۱۵] . بحارالأنوار، جلد۵۳، صفحه ي۵۳٫  

[۱۶] . بحارالأنوار، جلد۳۶، صفحه ي۱٫  

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.


question