بسم الله الرحمن الرحیم

حکایت توسل به امام برای نجات از زندان  

برگرفته از کتاب سیرۀ اهل بیت در سیمای امام هادی ـ نوشتۀ مدیر سایت  

«یسع بن حمزۀ قمی» می ­گوید: «از طریق وزیر معتصم خبردار شدم که پروندۀ سنگینی برایم بسته ­اند.

به دنبال این خبر، مرا دستگیر کردند و با غل و زنجیر، به زندان بردند. بر جان خود بیمناک شدم و ترسیدم کشته شده، و با مصادرۀ اموالم، خانواده ­ام را گرفتار فقر و نداری کنند. به همین دلیل طی نامه­ ای موضوع را با امام هادی(علیه ­السلام) مطرح کردم و از آن حضرت تقاضای کمک کردم.

امام علی النقی(علیه ­السلام) در پاسخ نامه چنین مرقوم فرمود:

جای هیچ­­ گونه نگرانی نیست. دعایی را که برای تو نوشتم بخوان، و خدای متعال را با این کلمات نیایش کن تا به زودی از آن­چه مبتلا شدی تو را نجات داده و در کار تو گشایشی قرار دهد. چرا که این دعایی است که آل محمد(صلوات ­الله­ علیهم ­اجمعین) به هنگام فرود آمدن بلا و آشکار شدن دشمنان و هنگام فقر و دلتنگی می ­خوانند:

ابن حمزه می­ گوید: ابتدای روز بود که شروع به خواندن دعا کردم. سوگند به خدا هنوز چیزی از روز گذشته بود که مأموری آمد و گفت: «وزیر تو را می ­خواهد.»

برخاستم و نزد وزیر رفتم. وقتی چشمش به من افتاد لبخندی زد و دستور داد تا غل و زنجیرم را باز کنند. سپس دستور داد تا لباسی فاخر بر تنم بپوشد و مرا با احترام در کنار خود نشاند. شروع به صحبت کرد و از من عذرخواهی نمود.

او همۀ اموالی که از من گرفته بود پس داد و با بهترین وجه از من پذیرایی کرد. آن ­گاه مرا به منطقه ­ای که تحت نظرم بود فرستاد و بخش دیگری را هم به آن افزود.

دعای آل محمد هنگام بلا، فقر و دلتنگی   

اما دعای مولایم امام هادی(علیه ­السلام) چنین است:   

«یَا مَنْ‏ تُحَلُ‏ بِأسْمَائِهِ‏ عُقَدُ الْمَکَارِهِ‏ وَ یَا مَنْ یُفَلُّ بِذِکْرِهِ حَدُّ الشَّدَائِدِ وَ یَا مَنْ یُدْعَى بِأسْمَائِهِ الْعِظَامِ مِنْ ضِیقِ الْمَخْرَجِ إِلَى مَحَلِّ الْفَرَجِ ذَلَّتْ لِقُدْرَتِکَ الصِّعَابُ وَ تَسَبَّبَتْ بِلُطْفِکَ الْأسْبَابُ وَ جَرَى بِطَاعَتِکَ الْقَضَاءُ وَ مَضَتْ عَلَى ذِکْرِکَ الْأشْیَاءُ فَهِیَ بِمَشِیَّتِکَ دُونَ قَوْلِکَ مُؤْتَمِرَةٌ وَ بِإِرَادَتِکَ دُونَ وَحْیِکَ مُنْزَجِرَةٌ وَ أنْتَ الْمَرْجُوُّ لِلْمُهِمَّاتِ وَ أنْتَ الْمَفْزَعُ لِلْمُلِمَّاتِ لایَنْدَفِعُ مِنْهَا إِلاَّ مَا دَفَعْتَ وَ لایَنْکَشِفُ مِنْهَا إِلاَّ مَا کَشَفْتَ وَ قَدْ نَزَلَ بِی مِنَ الأمْرِ مَا فَدَحَنِی ثِقْلُهُ وَ حَلَّ بِی مِنْهُ مَا بَهَظَنِی حَمْلُهُ وَ بِقُدْرَتِکَ أوْرَدْتَ عَلَیَّ ذَلِکَ وَ بِسُلْطَانِکَ وَجَّهْتَهُ إِلَیَّ فَلا مُصْدِرَ لِمَا أوْرَدْتَ وَ لامُیَسِّرَ لِمَا عَسَّرْتَ وَ لاصَارِفَ لِمَا وَجَّهْتَ وَ لافَاتِحَ لِمَا أغْلَقْتَ وَ لامُغْلِقَ لِمَا فَتَحْتَ وَ لانَاصِرَ لِمَنْ خَذَلْتَ إِلاَّ أنْتَ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ افْتَحْ لِی بَابَ الْفَرَجِ بِطَوْلِکَ وَ اصْرِفْ عَنِّی سُلْطَانَ الْهَمِّ بِحَوْلِکَ وَ أنِلْنِی حُسْنَ النَّظَرِ فِی مَا شَکَوْتُ وَ ارْزُقْنِی حَلاوَةَ الصُّنْعِ فِیمَا سَأَلْتُکَ وَ هَبْ لِی مِنْ لَدُنْکَ فَرَجاً وَحِیّاً وَ اجْعَلْ لِی مِنْ عِنْدِکَ مَخْرَجاً هَنِیئاً وَ لاتَشْغَلْنِی بِالاهْتِمَامِ عَنْ تُعَاهِدِ فَرَائِضِکَ وَ اسْتِعْمَالِ سُنَّتِکَ فَقَدْ ضِقْتُ بِمَا نَزَلَ بِی ذَرْعاً وَ امْتَلَأْتُ بِحَمْلِ مَا حَدَثَ عَلَیَّ جَزَعاً وَ أنْتَ الْقَادِرُ عَلَى کَشْفِ مَا بُلِیتُ بِهِ وَ دَفْعِ مَا وَقَعْتُ فِیهِ فَافْعَلْ ذَلِکَ بِی وَ إِنْ کُنْتَ غَیْرَ مُسْتَوْجِبِهِ مِنْکَ یَا ذَا الْعَرْشِ الْعَظِیمِ وَ ذَا الْمَنِّ الْکَرِیمِ فَأَنْتَ قَادِرٌ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ آمِینَ رَبَّ الْعَالَمِینَ.»[۱]

ای خدایی که گره ناگواری ­ها با نام­ های او گشایش می­ یابد، و ای آن که با یاد او سختی ­ها از بین می ­رود، ای که نام ­های بزرگش برای خروج از شدت به سوی گشایش خوانده می ­شود. سختی ­ها به نیروی تو رام و اسباب به لطف تو سبب­ ساز می ­گردند. و قضا به قدرت تو جاری گردد و چیزها به یاد تو امضا می­ گردد، پس هر چه بخواهی به مجرد خواست تو بدون فرمانت انجام پذیرد و به مجرد اراده ­ات بدون وحی تو باز ایستد.

تو امید برای مهمات جهان و پناهگاه برای پریشانی ­ها هستی، هیچ درد و رنجی از بین نمی ­رود، جز آن­که تو دفع­ کنی و هیچ مصیبتی برطرف نمی­ شود، جز آن که تو برطرف نمایی به راستی که برای من حادثه ­ای رخ داده که سنگینی آن قابل تحمل نیست، و چنان بر من پیش آمد نموده که حملش بر من سنگین آمده و این را تو به قدرت خودت بر من وارد آورده ­ای، و با سلطان تو بر من رو آورده. پس آن­چه تو وارد آورده باشی کسی نمی­ تواند آن را از میان بردارد. و آن­ چه را که تو مشکل کنی کسی نمی­ تواند آن را آسان نماید. و آ­نچه را تو گسیل داری برگرداننده ­ای نیست و آن­ چه را که تو ببندی گشاینده­ ای برای آن نیست و آن­ چه را تو باز کنی، کسی را یارای بستن آن نیست و کسی را که تو خوار نمایی یاوری جز تو نیست بر محمد و آل محمد درود فرست و از فضلت درِ گشایش را برای من بگشا و با نیروی خود تسلط اندوه را از من برگردان و برای من در آن­ چه به سوی تو شکوه نمودم خوش ­بینی مرحمت فرما، و شیرینی عمل در آن­ چه از درگاه تو خواستم برای من روزی کن و از پیشگاه خود برای من گشایشی فوری عنایت کن و از پیشگاه خود برای من چاره­ ای گوارا قرار بده و مرا با گرفتاری از انجام واجبات تو و به کارگیری مستحبات تو مشغولم مکن چرا که از آن ­چه به من رسیده ـ پروردگارم ـ در تنگنا هستم و دلم از اندوه بار سنگینی که برای من پیش آمده پر شده و تنها تو قادری آ­ن چه را که باعث گرفتاری من شده برطرف کنی. و آن­ چه مرا در خود فرو برده و از بین ببری. این کار را برای من انجام بده. گرچه سزاوار چنین امری از جانب تو نیستم. ای دارای عرش بزرگ و عطای کریم، پس تو توانایی از مهربان­ ترین مهربانان، اجابت فرما ای پروردگار جهانیان.»[۲]


[۱]. مهج ­الدعوات، ص۲۷۲ ـ  القطرۀ، ج۲، ص۷۵۰ الی ۷۵۲٫

[۲] . مهج ­الدعوات، ص۲۷۲ ـ بحارالأنوار، ج۹۲، ص۲۲۹٫ 

متولد سال ۱۳۵۴ هستم. در سال ۷۶، توفیق پیدا کردم تا در جمع خوبان طلبه حضور داشته باشم و مشغول دروس حوزوی شوم. ـــــ بعد از ده سال مطالعه ی دروس حوزوی، وارد درس خارج حوزه شدم و از محضر اساتیدی چون: آیت الله العظمی وحید خراسانی، آیت الله سید احمد خاتمی و آیت الله محمد عندلیب همدانی استفاده کردم. به مدت شش سال از کارشناسان مرکز ملی پاسخگویی به سؤالات دینی بودم ــــ همچنین در حوزۀ مشاوره ی خانواده، تربیت کودک، امور جوانان و نیز پاسخگویی به مسائل اخلاقی مشغول فعالیت هستم و در این رابطه هم دارای تألیفاتی هستم.

2 پاسخ به در کلام امام هادی (علیه السلام): دعای آل محمد به هنگام فرود آمدن بلا و فقر و دلتنگی

  • فاطمه

    باعرض سلام التماس دعا
    میشه یه راه توبه بگید
    احساس میکنم خدا دیگه نظری به من نمیکنه هر دعایی میکنم تا از قرض و گرفتاری بدهی نجات پیدا کنم بازم گرفتار تر میشم کمکم کنید

    • سلام علیکم
      ایا شما گناه خاصی انجام دادید، یا این که فکر می کنید علت گرفتاری شما گناه و معصیت است؟
      به هر حال اگر رفتار نادرستی دارید، بعد از کنار گذاردن آن باید:
      نمازهای خود را به موقع بخوانید.
      بعد از نماز صبح و نماز عصر، هفتاد بار استغفار کنید.
      به والدین خود احترام بگذارید و اگر همسر دارید به او محبت کنید و تکریمش کنید. (در روایت داریم که چنین کارهای موجب جلب رحمت الهی بوده و کفاره گناهان است)
      اگر هم ـ حداقل یک بار ـ بعد از نماز صبح “صد مرتبه سورۀ توحید” را بخوانید بسیار خوب است.
      موفق باشید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

مدیر سایت: احمد نباتي
Thumb_141956
ای برادر! پشتیبان «ولی فقیه» باش، اما پیشاپیش «ولی فقیه» بایست و تیرهای زهر آگین دشمن را که به سوی او روانه می شوند به جان خریدار شو ... تنها عافیت طلبان دنیا دوست هستند که عوام فریبانه از «ولایت» و «ولایت مداری» دم میزنند، اما در هنگامه ی فتنه ها و امتحان های سخت، پشت سر ولی فقیه سنگر می گیرند، تا دنیای "فانی" خود را در خطر نبینند!  
ویــژه هـــا
پی گیری پرسش شما