×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

بسم الله الرحمن الرحیم

خلاصۀ تفسیر سورۀ مبارکۀ حمد (برگرفته از تفسیر ارزشمند تسنیم)  

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ * الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمينَ * الرَّحْمنِ الرَّحيمِ * مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ * إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعينُ * اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقيمَ * صِراطَ الَّذينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَ لاَ الضَّالِّينَ.

سورۀ حمد از دیدگاه قرآن و عترت

سورۀ حمد که فاتحۀ کتاب و سرآغاز کلام خدای متعال است، در گفتار الهی به گونه ای تکریم آمیز، همتای «قرآن عظیم» قرار گرفته است: «وَ لَقَدْ آتَيْناكَ‏ سَبْعاً مِنَ الْمَثانِي وَ الْقُرْآنَ الْعَظِيم‏»؛ «ما به تو سورۀ حمد و قرآن عظيم داديم».[۱] و در روایات هم با نام ها و اوصافی چون: «جامع ترین حکمت»، «گنج عرشی»، «شریف ترین ذخیره در گنجینه های عرش الهی»، «سورۀ شفابخش»، «نعمت بزرگ و سنگین» و «برترین سورۀ قرآن» از آن یاد شده است.

نام های این سوره عبارتند از: «ام الکتاب»، «فاتحۀ الکتاب»، «السبع المثانی»، «حمد». نام های غیر مشهور آن هم عبارتند از: «فاتحۀ القرآن»، «القرآن العظیم»، «الوافیه»، «الکافیۀ»، «الشافیۀ»، «الشفاء»، «الصلاۀ»، «الدعاء»، «الاساس»، «الشکر»، «الکنز»، «النور»، «السؤال»، «تعلیم المسألۀ»، «المناجاۀ»، «التفویض».

«امّ الکتاب» و «امّ القرآن»: نام گذاری آن به این دو نام، از این جهت است که مشتمل بر عصارۀ معارف قرآن کریم است. معارف قرآنی دارای سه بخش “مبدأ شناسی”، “معاد شناسی” و “رسالت شناسی” است. سورۀ مبارکۀ حمد هم مشتمل بر معرفت های یاد شده است. زیرا آغاز آن مربوط به مبدأ و ربوبیت مطلب خداوند بر عالم هستی است. بخش میانی آن ناظر به معاد و ظهور مالکیت مطلقۀ خداوند در قیامت، و بخش پایانی آن هم که سخن از حصر عبادت و استعانت در خدای سبحان و طلب هدایت به صراط مستقیم دارد، مربوط به هدایت و ضلالت در سیر از مبدأ تا معاد است.


 [۱] . تفسیر فرات کوفی، ص۲۳۰

  1. رها

    افرین

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.


question