بازدید کنندۀ گرامی! از حضورتان در سایت هم اندیشی دینی تشکر می کنم.
متأسفانه به علت مشغلۀ کاری فرصت پاسخگویی به سؤلات را ندارم، لطف کنید فعلا سؤالی مطرح نفرمایید.

بسم الله الرحمن الرحیم

قرآن کریم یکی از مهمترین آثار و فواید تشکیل زندگی مشترک را رسیدن به آرامش و سکون معرفی کرده است: «وَ مِنْ آیاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُمْ مِنْ أَنْفُسِکُمْ أَزْواجاً لِتَسْکُنُوا إِلَیْها وَ جَعَلَ بَیْنَکُمْ مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً إِنَّ فی‏ ذلِکَ لَآیاتٍ لِقَوْمٍ یَتَفَکَّرُون؛‏ و از نشانه ‏هاى او این است که همسرانى از جنس خودتان براى شما آفرید تا در کنار آنان آرامش یابید، و در میان شما مودّت و رحمت قرار داد در این نشانه‏ هایى است براى گروهى که تفکّر مى‏ کنند!».[۱]

اصول زندگی زناشویی وجود همسر و زوجی با این ویژگی­ ها برای انسان ­ها که مایه­ ی آرامش زندگی آن ­ها است یکی از مواهب و نعمت­ های بزرگ الهی است. علت این آرامش را هم باید در این امر مهم جستجو کرد که زن و مرد در بستر ازدواج مکمّل نقص­ های یکدیگر و مایه­ ی شکوفایی استعدادها و نشاط یکدیگر هستند. پر واضح است که وقتی دو موجود مکمّل یکدیگر باشند، باید جاذبه­ ی نیرومندی هم میان آن ­ها برقرار باشد. 

تفاوت­های «مودّت» و «رحمت»:

«مودّت»، انگیزه و ارتباط در آغاز کار است، اما در پایان که یکى از دو همسر ممکن است ضعیف و ناتوان گردد و قادر به خدمتى نباشد «رحمت» جاى آن را مى‏گیرد.

«مودّت» در مورد بزرگترها است که می ­توانند نسبت به یکدیگر خدمت کنند، اما کودکان و فرزندان کوچک در سایه­ ی «رحمت» پرورش می­ یابند.  

«مودّت»، محبت طرفینی است، اما رحمت یک جانبه و ایثارگرانه است؛ زیرا برای بقای یک جامعه گاه خدمات متقابل لازم است که سرچشمه­ ی آن «مودّت» است و گاه خدمات ایثارگرانه و بلاعوض که خواستگاه آن «رحمت» است.   

برای این­که انسان­ ها در کنار یکدیگر زندگی خوب و پر محبّتی داشته باشند، و در جامعه با ایثار، فداکاری و گذشت رفتار نمایند، باید از دو عنصر «مودّت» و «رحمت» برخوردار باشند. پیوند زناشویی بهترین بستر برای «ایجاد» یا «تقویت» این دو خصلت انسانی در تک تک افراد جامعه است و اگر چنین پیوندی نبود، مردم جامعه تبدیل به موجوداتی خشک و بی ­روح شده و به جای محبت و تحمل ناشکیبایی ­ها، در دام خودخواهی و خودمحوری گرفتار می­ شدند و جز خود به چیز دیگری نمی ­اندیشیدند. با توجه به این مطلب پیوند زناشویی، زیباترین راه برای برون رفت از خودخواهی و خودمحوری و ورود در عرصه­ی مبارک مهر و محبت و صمیمیت در حق دیگران است.

بسیار قابل توجه است که دو انسانی که هرگز یکدیگر را ندیده و با روحیات یکدیگر آشنایی ندارند، به محض اجرای صیغه­ ی عقد و آغاز پیوند زناشویی، چنان مهر و علاقه ­ای نسبت به یکدیگر پیدا می­ کنند که نمونه­ ی چنین مهری را در رابطه با هیچ شخص دیگری تجربه نکرده و نخواهند کرد. در پس این حادثه­ ی عجیب و شگرف، تنها دست رحمت خدای یکتا را باید دید. دستی که با القای چنین مودّت و رحمتی انسان­ ها را به پیوند زناشویی دعوت می­کند تا در بستر آن ضمن تکثیر نسل به آرامش و سکون رسیده و جامعه ­ای سرشار از انسانیت و محبت بر پا نمایند. این امر از آیات و نشانه­ های خداوند است و تعمّق در ظرافت ­ها و بزرگی آن، انسان را به تعظیم و تحسین خدای یکتا فرا می­ خواند و بیش از هر چیز رحمت وسیع و حکمت پی ­پایان او را به ما می ­نمایاند.

همان­ گونه که بیان شد، قرآن کریم هدف اصلی از ازدواج را رسیدن به آرامش و سکون معرفی می­ کند و روایات هم «بدست آوردن نیمی از دین» و «نا امیدی شیطان از حیله و مکر» را به عنوان میوه ­های ازدواج معرفی می ­کنند. اما سؤالی که جا دارد در این ­جا مطرح شود این است که چرا برخی از زوج­ های جوان، از «اضطراب و نگرانی»، «ضعف ایمان و معنویت» و «فقدان آرامش روانی» شکایت می­کنند و برخی هم بر این باور هستند که در دوران مجردی روزگار بهتری داشتند و اکنون که ازدواج کرده ­اند هم از خداوند دورتر شده­اند و هم از آرامش و راحتی!

به راستی علت این مشکل چیست؟ 

این مشکل علت ­های مختلفی دارد که در مبحث خواستگاری به برخی از آن­ ها اشاره شده، اما مهمترین مسئله ­ای که جا دارد در این نوشتار مطرح شود این است که کانون خانوادگی عرصه ­ای برای کنار گذاشتن «خود محوری» و «خودخواهی» و ورود مبارک به عرصه­ ی «ایثارگری» و «محبّت» می ­باشد. برخی از جوان ­ها ازدواج می ­کنند، اما حاضر نیستند از لاک خودمحوری بیرون آیند و به جای توجه به علایق و سلایق معقول طرف مقابل، انتظار دارند تا علایق و سلایق شخصی خود را به طرف مقابل تحمیل نمایند و او را وادار به پذیرش آن­ ها نمایند. چنین افرادی به جای آن­ که متواضعانه در صدد آگاهی و رعایت حقوق  طرف مقابل برآیند، متکبرانه تنها از حقوق خود دم می ­زنند و از طرف مقابل انتظار دارند تا بدون کم و کاست آن­ ها را رعایت نماید.

درست است که خدای متعال به محض پیوند زناشویی میان دختر و پسر «مودّت» و «رحمت» قرار می­ دهد تا سرمایه­ی معنوی بزرگی برای تداوم زندگی داشته باشند، اما حرکت نکردن در مسیر این موهبت الهی و رعایت نکردن اصول زندگی مشترک و نیز عدم توجه به حقوق طرف مقابل موجب می ­شود تا این موهبت الهی تضییع شود و چهره­ی زیبای آن در پس خودخواهی ­های زن و مرد به فراموشی سپرده شود. در بستر چنین خانواده­ ای نه تنها نمی ­توان به آرامش و سکون بار یافت، بلکه معصیت حقوق ضایع شده ­ی طرف مقابل، و نیز دغدغه­ ها و کشمکش ­های زندگی، انسان را دچار التهاب و سردرگمی کرده و این نعمت برگ الهی را تبدیل به عذابی گرفتار کننده می­ نماید.

در این سلسله مطالب به لطف و توفیق الهی مطالبی در رابطه با «اصول زندگی زناشویی» مطرح می شود تا راه­ گشایی برای بهره­ گیری مبارک از این موهبت عظیم الهی باشد.

انشاء الله


[۱] . سوره­ ی روم، آیه ­ی۲۱٫ 

متولد سال ۱۳۵۴ هستم. در سال ۷۶، توفیق پیدا کردم تا در جمع خوبان طلبه حضور داشته باشم و مشغول دروس حوزوی شوم. ـــــ بعد از ده سال مطالعه ی دروس حوزوی، وارد درس خارج حوزه شدم. به مدت شش سال از کارشناسان مرکز ملی پاسخگویی به سؤالات دینی بودم ــــ همچنین در حوزۀ مشاوره ی خانواده، تربیت کودک، امور جوانان و نیز پاسخگویی به مسائل اخلاقی مشغول فعالیت هستم.
نوشته های مرتبط :

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

مدیر سایت: احمد نباتي
Thumb_141956
ای برادر! پشتیبان «ولی فقیه» باش، اما پیشاپیش «ولی فقیه» بایست و تیرهای زهر آگین دشمن را که به سوی او روانه می شوند به جان خریدار شو ... تنها عافیت طلبان دنیا دوست هستند که عوام فریبانه از «ولایت» و «ولایت مداری» دم میزنند، اما در هنگامه ی فتنه ها و امتحان های سخت، پشت سر ولی فقیه سنگر می گیرند، تا دنیای "فانی" خود را در خطر نبینند!  
ویــژه هـــا
پی گیری پرسش شما
آمار سایت
  • بازدید امروز: 849
  • بازدید دیروز: 4596
  • بازدید سال: 1512758
  • کل نوشته‌ها: 1274
  • کل دیدگاه‌ها: 3791