×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

بسم الله الرحمن الرحیم

(برگرفته از کتاب دفاع از شیعه در روایات اهل سنت. نوشتۀ مدیر سایت)

استدلال وهابیون به غیرت عرب!

علمای وهابی، وقتی به این واقعیت­ های تاریخی [در رابطه با آتش زدن خانه دختر پیامبر] می‌ رسند، سعی می‌کنند با طرح سؤالات و اشکالات عوام ­فریبانه، افکار عمومی را منحرف کنند و چنین واقعیت­ هایی را به حاشیه برانند! یکی از مهمترین اشکالاتی که در این بحث مطرح می­ کنند، اشکال به غیرت عرب است. آن­ ها می­ گویند: «اعراب، غیرت ویژه ­ای نسبت به ناموس خود دارند. چگونه ممکن است، علی(علیه ‌السلام) که از شجاع ­ترین مردم زمان خود بوده، به مهاجمین اجازه داده باشد تا به همسرش اهانت کنند؟! بنابراین تمام آن‌ چه که شیعه در مورد هجوم به خانۀ فاطمۀ زهرا(سلام ‌الله ‌علیها) مطرح می ­کند، افسانه‌ هایی بیش نیست و واقعیت خارجی ندارد!»

در پاسخ به این اشکال، تنها به دو نکته بسنده می ­کنیم:

۱ ـ وقتی به تاریخ مراجعه می ­کنیم به خوبی می­ بینیم که امیرالمؤمنین علی(علیه ‌السلام) در مقابل اهانت به همسرش، نه تنها ساکت ننشست، بلکه به مهاجمین هم حمله­ور شد.

عبدالحمید آلوسى، در تفسیر روح ­المعانی از منابع شیعی چنین نقل می ­کند: 

«وقتی در خانۀ علی را به آتش کشیدند و وارد خانه شدند، فاطمه(سلام‌ الله ‌علیها) به طرف آن­ شخص آمد و فریاد زد: «يا ابتاه، يا رسول الله!» آن شخص، شمشيرش را که در غلاف بود، بلند کرد و به پهلوى فاطمه(سلام ‌الله ‌علیها) کوبید. سپس تازيانه را بلند کرد و آن­ را به بازوى فاطمه(سلام ‌الله ‌علیها) زد. حضرت زهرا(سلام ‌الله ‌علیها) در آن­ حال فرياد زد: «يا ابتاه!»؛ «ای پدر جان». علي(علیه ‌السلام) که چنین ماجرایی را دید، بلافاصله از جا برخاست و گريبان فرد مهاجم را کشید. آن حضرت، وی را به زمین زد و بر بینی و گردنش کوبید».[۱] 

۲ ـ مهمترین وظیفۀ امیرالمؤمنین(علیه ‌السلام) در آن زمان، حفظ اسلام و آیین پیامبر اکرم(صلی ‌الله ‌علیه ‌و‌آله) بود. امیرالمؤمنین(علیه ‌السلام)،  در احد و خیبر و دیگر جنگ­ های زمان پیامبر اکرم(صلی ‌الله ‌علیه ‌و‌آله)، در مقابل کفار و دشمنان اسلام ایستاد و با رشادت، از کیان اسلام دفاع کرد. در آن روز، شمشیر علی، بنیان­ های اسلام را محکم ­تر می ­کرد و موانع گسترش اسلام را از میان برمی­ داشت. اما بعد از هجوم آن ­ها به خانۀ وحی و در آن شرایط خاص، توسل به شمشیر، موجب تزلزل کیان اسلامی و نابودی اسلام می­گشت. علی(علیه ‌السلام) هم همواره حاضر بود، خود و خانواده ­اش فدا شوند، اما دین خدا پابرجا بماند.

کسانی که مقابل امیرالمؤمنین(علیه ‌السلام) ایستاده ­اند، نه یک دشمن خارجی، بلکه افرادی از دل جامعۀ اسلامی بودند که به طمع رسیدن به دنیای فانی، از هیچ نوع ماجراجویی دریغ نمی­ کردند. رسیدن به مقام و منصب ­های دنیایی، برای عده ­ای آن­ چنان مهم و ارزشمند بود که حتی حاضر بودند رو در روی پیامبر عظیم ­الشأن خود بایستند و با طرح نسبت‌ هایی چون هذیان­ گویی، مانع اجرای اوامرش شوند! آن ­ها پیکر مطهر پیامبر(صلی ‌الله ‌علیه ‌و‌آله) را رها کردند و به دنبال آرزوهای خود شتافتند. سپس به خانۀ دختر رسول خدا حمله کردند و حریم خانۀ وحی را شکستند! آیا می ­توان باور کرد، چنین افرادی دغدغه و تعصب دینی دارند و مدافع حریم اسلام هستند؟! مسلماً این­ گونه نیست. آن­چه برای این افراد مهم است، ریاست و حاکمیت است. اگر توانستند با نام اسلام به حاکمیت خود برسند، که هیچ! اما اگر نتوانستند، در هیجان فتنه ­ای که ایجاد کرده بودند، هیچ ابایی از انکار دین خدا و دستاوردهای رسول خدا(صلی ‌الله ‌علیه ‌و‌آله) نداشتند. امیرالمؤمنین(علیه ‌السلام)، مطابق سفارش پیامبر اکرم(صلی ‌الله ‌علیه ‌و‌آله) سکوت اختیار کرد تا با تحریک هیجان ­های جاهلی آنان، چارچوبۀ دین را به نابودی نکشانند. هر چند که آن ­ها، حق مسلم علی(علیه ‌السلام) را غصب کردند و به یگانه بانوی دوعالم جسارت کردند، اما امیرالمؤمنین(علیه ‌السلام) راضی شد، چنین جنایاتی را تحمل کند، تا لااقل نهال نوبنیاد اسلام ریشه­کن نشود و نام اسلام و پیامبر اکرم(صلی ‌الله ‌علیه ‌و‌آله) به فراموشی سپرده نشود.

در کتاب «سُلیم بن ­قیس» که از کهن ­ترین کتاب­های مسلمانان است، چنین آمده: وقتی به خانۀ فاطمه(سلام ‌الله ‌علیها) هجوم آوردند و آن شخص، به کمر و بازوی فاطمه(سلام‌ الله ‌علیها) زد، علي (علیه ‌السلام) ناگهان از جا برخاست و گريبان آن مهاجم را گرفت و وی را به شدت كشيد. او را بر زمين زد و بر بينى و گردنش كوبيد و خواست تا او را به قتل برساند؛ ولى در این ­حال، به ياد وصیت پيامبر(صلى ­الله ­عليه ­وآله) افتاد و به آن شخص، این­گونه نهیب زد:

«اى پسر صُهاك! قسم به آن­ كه محمد(صلى ­الله ­عليه ­وآله) را به پيامبرى مبعوث نمود، اگر مقدرات الهى و عهدى كه پيامبر اکرم(صلى ­الله ­عليه ­وآله) با من بسته است، نبود، مى ‏دانستى كه حتی توان آن را داشتی که به خانۀ من داخل شوى».[۲] 

در روایت دیگری آمده است که پیامبر اکرم(صلی ‌الله ‌علیه ‌و‌آله) در بیماری رحلتش خطاب به امیرالمؤمنین(علیه ‌السلام) فرمود: «برادرم! اين مردم مرا رها خواهند كرد و به دنياى خود مشغول خواهند شد؛ ولى کار آن­ ها، تو را از رسيدگى به من باز ندارد. مَثَل تو در میان اين امت، به­سان کعبه است که خداوند آن را برای مردم نشانه و ستون قرار داده، تا مردم از هر طرف، به سوی آن آیند. وقتی از دنیا رفتم و بدنم را در قبر گذاشتی، در خانه بنشین و قرآن را آن ­گونه که دستور داده ­ام، بر اساس واجبات و احکام و ترتیب نزول، جمع­ آوری کن. به تو سفارش می­کنم در برابر آن­چه به تو و فاطمه(سلام‌ الله ‌علیها) وارد خواهد شد، صبر و بردباری کنی، تا این­که بر من وارد شوی».[۳]


[۱] . «أنَّهُ لَمّا يَجِبُ عَلىٌّ غَضِبَ عُمَر وَأضرَمَ النَّارَ بِبابِ عَلىٍّ وَأحرَقَهُ وَدَخَلَ فَاستَقبَلَتهُ فَاطِمَة وَصَاحَت: يَا أبَتَاهُ وَيَا رَسولَ اللهِ. فَرَفَعَ عُمَر السَّيفَ وَهُوَ فِى غِمدِهِ فَوَجَأ بَهَ جَنبَهَا المُبَارَك وَرَفَعَ السَّوطَ فَضَرَبَ بِهِ ضِرعَهَا فَصَاحَت: يَا أبَتَاهُ! فَأخَذَ عَلىٌّ بِتَلابِيبِ عُمَر وَهزَّهُ وَوَجَأ أنفَهُ وَرَقَبَتُهُ».

آلوسی، تفسیر روح ­المعانی، ج۲، ص۱۲۰٫

[۲]. «وَدَعَا عُمَرُ بِالنَّارِ فَأضْرَمَهَا فِي الْبَابِ ثُمَّ دَفَعَهُ فَدَخَلَ فَاسْتَقْبَلَتْهُ فَاطِمَةُ (عليهاالسلام) وَصَاحَتْ: يَا أبَتَاهْ يَا رَسُولَ اللَّهِ. فَرَفَعَ عُمَرُ السَّيْفَ وَهُوَ فِي غِمْدِهِ فَوَجَأ بِهِ جَنْبَهَا فَصَرَخَتْ: يَا أبَتَاهْ. فَرَفَعَ السَّوْطَ فَضَرَبَ بِهِ ذِرَاعَهَا فَنَادَتْ: يَا رَسُولَ اللَّهِ لَبِئْسَ مَا خَلَّفَكَ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ. فَوَثَبَ عَلِيٌّ (عليه ­السلام) فَأخَذَ بِتَلابِيبِهِ ثُمَّ نَتَرَهُ فَصَرَعَهُ وَوَجَأ أنْفَهُ وَرَقَبَتَهُ وَهَمَّ بِقَتْلِهِ فَذَكَرَ قَوْلَ رَسُولِ اللَّهِ (صلي ­الله ­عليه ­وآله) وَمَا أوْصَاهُ بِهِ فَقَالَ: وَالَّذِي كَرَّمَ مُحَمَّداً بِالنُّبُوَّةِ يَا ابْنَ صُهَاكَ لَوْ لا كِتابٌ مِنَ اللَّهِ سَبَقَ وَعَهْدٌ عَهِدَهُ إِلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ (صلي­الله­عليه­وآله) لَعَلِمْتَ أنَّكَ لا تَدْخُلُ بَيْتِي».

سلیم بن ­قیس، متوفای ۷۶ هـ.ق، ج۲، ص۵۸۵ و ۵۸۶٫ (از کتب شیعه)

[۳] . «فَقَالَ يَا أَخِي… أنَّ الْقَوْمَ سَيَشْغَلُهُمْ عَنِّي مَا يَشْغَلُهُمْ فَإِنَّمَا مَثَلُكَ فِي الْأُمَّةِ مَثَلُ الْكَعْبَةِ نَصَبَهَا اللَّهُ لِلنَّاسِ عَلَماً وَإِنَّمَا تُؤْتَى مِنْ كُلِّ فَجٍّ عَمِيقٍ وَنَأْيٍ سَحِيقٍ وَ لاتَأْتِي وَإِنَّمَا أنْتَ عَلَمُ الْهُدَى وَ نُورُ الدِّينِ وَهُوَ نُورُ اللَّهِ يَا أَخِي وَالَّذِي بَعَثَنِي بِالْحَقِّ لَقَدْ قَدَّمْتُ إِلَيْهِمْ بِالْوَعِيدِ بَعْدَ أنْ أخْبَرْتُهُمْ رَجُلًا رَجُلًا مَا افْتَرَضَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنْ حَقِّكَ وَألْزَمَهُمْ مِنْ طَاعَتِكَ وَكُلٌّ أجَابَ وَسَلَّمَ إِلَيْكَ الأمْرَ وَإِنِّي لَأعْلَمُ خِلَافَ قَوْلِهِمْ فَإِذَا قُبِضْتُ وَفَرَغْتَ مِنْ جَمِيعِ مَا أوصِيكَ بِهِ وَغَيَّبْتَنِي فِي قَبْرِي فَالْزَمْ بَيْتَكَ وَاجْمَعِ الْقُرْآنَ عَلَى تَأْلِيفِهِ وَالْفَرَائِضَ وَالأحْكَامَ عَلَى تَنْزِيلِهِ ثُمَّ امْضِ عَلَى غير لائمة عَلَى مَا أمَرْتُكَ بِهِ وَعَلَيْكَ بِالصَّبْرِ عَلَى مَا يَنْزِلُ بِكَ وَبِهَا [يعني بفاطمة] حَتَّى تَقْدَمُوا عَلَيَّ». سید بن ­طاووس، طرف من­ الأنباء والمناقب، ص۱۶۲ ـ بحارالأنوار ،ج۲۲، ص۴۸۳٫

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.


question